Spring naar inhoud

2 Minuten Stilte.

mei 4, 2018

 

2 minuten stilte.

Al zolang ik me kan herinneren ben ik geïnteresseerd in de 2e wereldoorlog en met name de holocaust.
Dat 1e is best te verklaren. Mijn ouders en vooral mijn vader had/heeft die interesse ook, wat WO2 betreft in elk geval, en mijn moeder ging daar best wel in mee. Dus ik groeide op in een gezin waar elke film of documentaire over dit onderwerp werd gekeken.
Maar waarom in ons gezin het zo’n prominente plaats inneemt, weet ik gewoonweg niet.

Mijn beide ouders zijn geboren in de oorlog. Mijn vader in 1941, dus die heeft nog wel heel vaag wat herinneringen, aan zijn vroege jeugd tijdens de oorlog in Amsterdam
Mijn moeder is geboren augustus 1944 te Rotterdam en heeft dus geen herinneringen maar moet als baby en peuter honger hebben geleden, en zij kent wel de verhalen van haar moeder die op een dag naar huis ging en er geen huis meer stond, dankzij het bombardement vd Britten. Oeps, foutje. 😶
Haar man (mijn opa dus) was in Frankrijk te werk gesteld.
Dus in de hongerwinter moest oma het zien te overleven met een piepjong babytje, zonder man.

Van mijn vader weet ik eigenlijk niet of waar zijn vader was. (moet ik eens vragen) Ik denk dat die gewoon mocht doorwerken als directiechauffeur van Unilever. Mijn oma, van vaders kant, was Duitse maar omdat ze al vanaf haar 17e in Nederland was, getrouwd met een Nederlandse man en 2 kinderen had, werd ze gelukkig niet anders behandeld dan anderen.

De familie in Duitsland, zoals de ooms van mijn vader, waren natuurlijk gewoon verplicht soldaat te worden waarbij 1 oom blind werd door granaatscherven. Maar geen koos daar vrijwillig voor en niemand was (voor zover ik weet) pro-Hitler.
Maar verder geen grote drama’s. Dit was erg genoeg, maar in die tijd bofte je als dit de enige schade was die je opliep. (de definitieve blindheid van mijn oudoom is de uitzondering, uiteraard)

Maar ik ben van ons gezin toch degene die wat de holocaust betreft het meeste heeft gezien en gelezen, denk ik tenminste.
Een tijdlang kon ik het niet meer aan en ik heb een jaar of 8, nadat ik moeder was geworden, niets meer willen zien of lezen erover. Ik kreeg namelijk erge nachtmerries. En nog steeds knijp ik mn ogen dicht voor de meest gruwelijke beelden in docu’s en films. Zoals wanneer de bulldosers in beeld komen. Dat kan ik niet aanzien.

En toch was op gegeven moment de hang naar meer kennis groter dan de angst voor de dromen.

Ik kan het niet verklaren anders dan dat ik me blijf verbazen om zoveel sadisme en egoïsme bij een hele grote groep mensen, tegen hun medemens (of tegen dieren). Misschien dat ik door meer en meer kennis erover hoop ergens de reden te vinden voor al het leed, omdat ik het niet kan verkroppen dat de mensheid zomaar zo slecht kan zijn. Maar het blijft gissen waarom je speciaal voor één bepaald onderwerp een bijna obsessieve geboeidheid hebt.

Er zijn meer onderwerpen die me bovenmatig interesseren. Zoals natuur, geschiedenis in het algemeen, China en diens geschiedenis en nog een aantal uitschieters, naast mijn vele uiteenlopende interessegebieden.

Dus ja, ik weet erg veel van de Holocaust. Niet alleen van films en boeken. Niet alleen van Auschwitz en jodenvervolging, maar ook hoe Hitler aan de macht kwam, hoe de Nazi’s het zover schopten (met welke gruwelijke methoden) maar ook veel van de minder bekende aspecten ervan.
Al is er vast nog een heleboel dat ik niet weet.

FB_IMG_1525462042523

(Tekening van Henri Pieck (tweelingbroer van Anton) die door zijn daden van verzet in Buchenwald terecht kwam en daar tekende. Hij kwam gelukkig in 1945 vrij en heeft zijn tekeningen uit die periode daarna bijgewerkt.)

Gek hoe dat werkt, hoe meer je weet, hoe meer je naar nog meer kennis verlangt.
Het is zeker geen soort verlekkering van leed, integendeel. Ik heb vele honderden tranen vergoten tijdens het vergaren van de gruwelijke feiten. En ik kan het gewoon niet uitstaan (en met mij vast ontzettend veel mensen) toen ik pas leerde hoeveel aanslagen er op het leven van Hitler zijn gedaan en dat die allemaal zijn mislukt door domme pech. Hoezo had juist die etterbak zoveel engeltjes op zijn schouder? Onbegrijpelijk!

Met alles dat me tegenzit in dit leven, is er altijd in mijn achterhoofd het leed dat de slachtoffers destijds hebben doorgemaakt, maar ook het leed dat vandaag de dag in de wereld plaatsvindt.

Relativeren doet me weer met beide benen op de grond staan.
Al mag ook ik weleens klagen en huilen van mezelf hoor, om mijn slechte gezondheid en andere tegenslagen. Het moet alleen niet te lang duren, want dan komen de verhalen weer in mijn geest bovendrijven van oorlogen en alles dat daarmee samenhangt, waar een paar dagen buikpijn en/of benauwdheid bij in het niet vallen (al maak ik dat gedoe nu wel erg klein maar dat is vandaag even ook de bedoeling).

In elk geval weet ik 1 ding HEEL zeker en dat is; we mogen dit nooit vergeten!!!

Veel mensen die dat zo niet zien vragen; waarom moeten we het onthouden, herdenken, met welk doel? Er gebeuren nu ook vreselijke dingen, ondanks dat we niet vergeten.
Ja, dat is helaas ook zo.
Leed en verschrikkingen kun je niet met elkaar vergelijken en al helemaal niet zeggen dat het één erger is dan het andere.
Ik was er niet bij, Goddank. Ik ken het hedendaagse leed ook alleen van journaal, documentaires en soms van een persoonlijk relaas dat via via is verteld. Hoe kan ik als buitenstaander zeggen dat wo2 het ergste van alles is?
Dat zeg ik dus niet. Maar ik voel wel dat het ‘anders’ is. Ik kan erover uitweiden waarom, maar zo lang wil ik dit niet maken.
Het enige dat ik weet is dat als het is gebeurt, kan het weer gebeuren. En (her)kennen we bepaalde patronen uit de geschiedenis dan kunnen we misschien de juiste beslissingen nemen om tragedies te voorkomen.

Overlevenden van concentratiekampen zeiden bijna allemaal heel dringend; luister naar onze verhalen en vergeet dit nooit! Ze smeekten het. En zo voel ik het ook.
Ze zijn zinloos gestorven, en/of hebben zinloos verschrikkingen meegemaakt. De kinderen van…hebben zinloos veel familie nooit gekend. Hebben het leed van hun (voor)ouders vaak meegekregen. Zelfs als die nooit iets hebben verteld. Want ook stilte verteld een heleboel voor de gevoelige luisteraar.
Het enige dat we ze nog kunnen geven is herinneren. Nooit vergeten.
Al leren we er nog steeds te weinig van. Elk beetje kan verschil maken.
Dus; aub nooit vergeten.

Dankzij onze bevrijders, hebben Hitler en zijn Nazibeesten niet gewonnen. Zijn wij in Nederland in vrijheid opgegroeid. Als we onze tradities en gewoonten, ons Nederland zo verdedigen in allerlei debatten, bedenk dan dat we het allemaal bijna kwijt waren geraakt, als zij ons niet waren komen helpen.
Dan had geen jood en geen zigeuner meer bestaan. Dan moesten homo’s blijven zwijgen.
Ik kan nog wel even doorgaan, maar dankzij hen, de Amerikanen en Canadezen, waarvan velen hun leven hebben gegeven, voor ons, leven we ons vrije luxe leven, en is het absurde hoge slachtofferaantal niet verdubbeld.

3324160927220159.jpgBegraafplaats met graven van omgekomen Amerikanen in Magraten.

(American cemetry and memorial in Magraten, The  Netherlands)

 

Ik ben hen dankbaar. Oneindig dankbaar.
En vandaag herdenk ik. Wie jij herdenkt, mag je zelf weten. Elke overledene komt wat mij betreft in aanmerking. Dat bepaalt ieder voor zich, los van welke vlaggen er hangen en welke monumenten er worden geëerd met een krans van bloemen. Maar 2 minuten per jaar, dat is toch niet teveel gevraagd?
Hoe lang nog? Zo lang er mensen zijn die er behoefte aan hebben.
Kom op, 2 minuten stil zijn. Voor de vrijheid die je dagelijks geniet. Al ken je niet anders. Wees toch bewust van de waarde ervan.

Dank voor je aandacht.
✌✌✌

 

4-mei-ik-herdenk-230x300

 

Klik op onderstaande link voor het mooie toepasselijke lied door Herman van Veen Live uitgevoerd.

Als het net even anders was gegaan.

Tekst; Willem Wilmink. Zang; Herman van Veen

IMG_20180504_235628

 

Advertenties

scheiden doet lijden.

februari 21, 2018

De documentaire ‘verlaten’. Heel veel herkenbaarheid bij veel mensen.

https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2018/februari/verlaten.html

Wat een moed, van Suzanne, om haar verhaal te doen. En oh, oh, wat stond men weer klaar op twitter, met hun zwart/wit meningen, hun snoeiharde oordelen.
Geen enig benul wat zij tot die tijd heeft geleden. Opgeofferd.
Er werd niet naar haar geluisterd. Ze voelde zich geen volwaardig mens in die relatie met de vader van haar kinderen. Geen wonder dat ze zo viel voor Buwalda. (al verdiende hij haar totaal niet) Hoe goed ze het ook wilde doen.
‘Het was allemaal haar schuld! Zij was de foute. Net goed dat ze alsnog gedumpd werd door haar minnaar.’ Dat was wat men vooral vond. Een man kan gaan, een vrouw die gaat, ondanks jaren van vechten, knokken, modderen en offeren, krijgt niets dan hoon.

Zo gaat dat. 10, 20, 30 jaar braaf in het gareel. 1 keuze maken tegen de stroming in en je bent voor altijd een heks.

Scheiden doet lijden.

Het klopt. Het is lijden, maar soms is er geen andere weg. Althans, ik denk dat er heel vaak genoeg andere oplossingen zijn, maar dan moeten wel beide echtlieden het probleem erkennen en bereid zijn ervoor te vechten. Ontkennen dat er een probleem is, of er niets aan willen doen, dan houdt het op. In mijn geval had ik lang en vaak gehamerd dat het niet goed ging. Het werd niet serieus genomen en toen duidelijk werd dat het hele gezin eronder leed, was er geen bereidheid om de koe bij de hoorns te vatten. Dus restte mij niets anders dan te gaan. Tot mijn  GROTE verdriet!

new-beginnings-are-often-disguised-as-painful-endings

Er zijn alleen verliezers.
Dat lijkt zo maar dat klopt niet helemaal. Niet altijd! Er zijn van die mensen die het slachtofferschap tot een ware kunstvorm hebben verweven. Zodat zij iedereen aan hun kant vinden, en kunnen ervoor zorgen dat de verlatende partner, ook daadwerkelijk ALLES zal moeten achterlaten.
Zij lijken de zieligste verliezers, maar ze lachen in hun vuistje hoor. Alleen, ik denk nog steeds dat eerlijkheid het langst duurt.

Ik had dus een gezin bestaande uit; Man, dochter, hond en ik. We hadden een eigen huis, er was natuurlijk familie en we hadden vrienden. Alle vrienden kwamen doordat ik vriendinnen had en via de vriendinnen de mannen erbij werden gehaald en er zo paren vriendschappen ontstonden. Want man zelf had geen vrienden.

In elke relatie is weleens wat, dus als de ruzies toenemen, hang je niet meteen je vuile was buiten.
Ik niet in elk geval.
Bij familie kon ik al helemaal niets kwijt. De familie van mijn ex liep al tientallen jaren over van problemen. Deels vette pech, en deels eigen aanpak.
Het ene was nog niet half over of het volgende drama kwam er weer overheen.
En elke keer werden wij er middenin gesleurd. Van jongs af aan werd ik geconfronteerd met de ernstige psychische problemen van nicht van mijn man (nakomeling), die slechts 10 jaar jonger was dan ik. Dus zo was ik begin 20 en stonden (veel) oudere schoonzus en zwager met de handen in het haar, bij ons thuis met hun tiener die duidelijk compleet psychotisch was. Los het even op! Want wij weten het niet meer!

hysterisch-1504639307

Achteraf denk je; wat hebben jullie toen in godsnaam gedacht? Dat wij zo jong de antwoorden hadden, op zulke ingewikkelde problematiek, die jullie als haar ouders (waarvan vader hoogopgeleid) niet hadden?  Om mij, ons, als jong stel en later als jonge ouders met ons onschuldig klein dierbaar kindje steeds maar te confronteren met het soepzooitje dat jullie van je leven hadden gemaakt, en daarbij onze dochter in gevaar brengend (waarvan ik achteraf ook ex niet snap, dat die niet koos voor zijn kind en gezin en hen niet tot de orde riep). En het lef hebben ook om mij erbij te waarschuwen; ‘wacht maar! Nu is het nog leuk, zo’n kleintje, maar straks, in de pubertijd, piep je wel anders’. Dat was mijn zwager. Heel fijn om dat steeds te moeten aanhoren, als je nog met een klein kindje bent. Dat rottige doemscenario. Waarom kon je ons geen onbezorgde tijd gunnen met ons kind? Jij had dat zelf toch mogen ervaren met jouw kind? Toen zij klein was en nog leuk, zoals je zelf zei? Je hebt toch onbezorgd kunnen genieten? Mocht ik dat niet, omdat het bij jullie zo fout liep? Je zou denken dat je oudere familieleden je juist behoeden voor zulke narigheden, en je zeker niet bang gaan maken, voor iets dat misschien nooit gebeurt. Als jonge moeder ben je makkelijk te beinvloeden en ik weet dat ik behoorlijk bang was, dat als ik de opvoeding niet strak in de hand zou houden dat de mogelijkheid op dezelfde soort ellende aanwezig was. Het heeft ons onnodig kopzorgen gegeven en ik zou nu willen dat ik het allemaal met een hele grote korrel zout had genomen, dan was alles een stuk ontspannender gelopen.

Maar ik drijf af.

Meer lezen…

New Photo-edits. 2017/2018

januari 18, 2018
down memorylane-1

Geen echte nieuwe, maar misschien nog niet geplaatst. Reden alsnog; zo’n mooie herinnering voor mij aan mijn lieve ‘Sammy’ en mijn favoriete plekje in ‘Lith’.

Beautiful memory; me with my sweet dog ‘Sammy’ walking on my favorite path in ‘Lith’ where I lived for almost 3 years. ♡

photoeditmarjacq

‘Remember’

 

IMG_20180108_224803

‘Dreams’ My fan-art for Neil Diamond.

New Drawings 2017/2018

januari 18, 2018
drawtree

‘Tree of Color’ Promarker on paper. A3

 

IMG_20171119_215029

In opdracht. ‘strong together’ A3 promarker on paper.

Drawing sealand

‘Divided SeaLand’ Made for a Friend. A3 Promarker on paper. 

IMG_20160315_121119(3).jpg

‘Hello’ A3 Promarker on paper. 

faces17

‘Notre Vigages’ Sold! 30x30cm Promarker on paper

dieverbrug2

‘Tussendoortje’ A3

FB_IMG_1516279415386

Vrijetijdsbesteding tijdens de regenachtige uurtjes in vakantiehuisje te Dieverbrug. ‘Vakjes’ A3

Afname van veerkracht vd chronische zieke.

mei 28, 2017

Alles went, het is echt waar. Maar tegelijk verdwijnt veerkracht na verloop van tijd.

 

tmp_18259-a1586b22-0b02-4370-b594-c9c2211d571b_veerkracht_d4565735_490x330575273650

(dit is een update na mijn stukje over de nadelen van Adalimumab en tegelijk wil ik kwijt hoe men na jaren ziek zijn, veerkracht verliest, dus sommige stukjes komen overeen met wat ik hier https://hartopdetong.wordpress.com/2016/11/27/adalimumab-en-bijwerkingen/ schreef)

Dus na 23 jaar crohnpatient zijnde, ben ik niet altijd bewust van pijn, of ongemak. En is diarree lang niet meer zo uitputtend als in het begin. Maar Crohn laat zich steeds van een andere kant zien.
In de 23 jaar is het zo vaak anders geweest. Perioden van 20+ wc bezoeken per dag of zelfs nacht. Waarbij de kilo’s eraf vlogen. Met koorts en een verlammende vermoeidheid. Tot perioden waarbij het hollen is of stilstaan. Eerst 3 dagen niet naar de wc kunnen, met misselijkheid, enorme maag opgezette maag en uiteindelijk een middenrifbreuk door de constante druk van binnenuit. Om vervolgens ineens weer 2 dagen leeg te lopen, wat dan voor gigantische pijn aan het allerlaatste stukje darm zorgt.

Een pijn die ik met de beste wil vd wereld niet anders kan omschrijven dan het gevoel dat je glasstukjes poept. Ik hou nooit van die vergelijkingen, omdat het zo overdreven lijkt. Maar een endeldarm vol zweren en kloven, waarlangs deels onverteerde ontlasting langskomt, zo’n 20 tot 30 keer per etmaal, is niet te harden zo pijnlijk.
Met als gevolg dat je angst krijgt om nog te gaan. Of letterlijk te moe bent om weer op te staan naar de wc en je ongemerkt een spanning in de bekkenbodem veroorzaakt die dan weer zorgt voor perioden van jaren (in mijn geval) dat het ontlasten alleen nog maar lukt met laxeerpillen.

En zo zijn er nog veel variaties van Crohnervaringen, zodat het dus nooit went, omdat het telkens verandert. Maar toch, je wordt wat dat betreft wel een bikkel.
Alleen bij extreme opvlammingen, kan je nog wel janken van ellende en pijn.
En wat ook nooit went is de publieke kijk op jou als ziek persoon.
Bij het afzeggen van afspraken, verjaardagen etc,. Dat blijf ik superrot vinden.
En als men mij dan een maand of 2 later ziet en ik heb er alles aan gedaan om die afspraak aan te kunnen, zoals een week heel veel rust nemen. Extra morfine nemen. En dan nog is het een geluk als het door kan gaan. Dan ben ik ook zo blij om eindelijk eens eruit te zijn, en weer mensen te zien sn spreken, dat ik puur door die blijdschap, mijn ongemakken opzij kan zetten.
Dat lukt niet altijd. Niet als ik me vooraf al vreselijk voel en ik krijg ook altijd achteraf de rekening door extra veel last.
Maar ik zit dan wel te piekeren, wat zullen ze denken? Dat ik eerst 2 jaar elke uitnodiging afsla, en dan ineens, blij en vrolijk kan zitten kletsen en lachen. Het zijn zeldzame dagen. Momenteel komen zulke dagen een keer of 10 per jaar voor.

Kortom het blijft lastig.
Maar nog lastiger als er nog een ziekte bijkomt. Zoals bij mij sinds een jaar of 4 nu, Reuma.
Ontstekingen aan alle peesaanhechtingen en irritatie aan elk gewricht.
In de zomer begint het afnemen van die klachten. Zo kan ik tot halverwege de winter niet zo heftig veel last hebben, maar dan begint het ineens. Bij veel kou en regenval.
Aangezien het tegenwoordig steeds zo is dat de lente bijna wordt overgeslagen, duurt het dus ook extra lang voor ik voldoende zon heb kunnen vangen, om mijn gewrichten weer langzaam te doen genezen.
Zoals nu, begin Mei. Ik heb nog nauwelijks in de zon gezeten. Met 2 a 3 poli-bezoeken per week, is het vaak toeval als de zeldzame zonnige dag is op een datum dat ik niet gedwongen binnenzit.
Nee, zo’n polibezoek duurt geen hele dag. Maar na zo’n bezoek, moet ik vaak nog wel een boodschap halen en dan is het qua energie op. Zover op, dat ik alleen kan liggen, en dat dus weer binnen. Maar het zou komend weekend zonnig worden. Dus ik kijk uit naar het begin van afname van mijn gewrichtspijnen en stijfheid, van dit jaar.

Met crohn ging het best goed de laatste jaren. Maar door littekenweefsel is de darm nu eenmaal glad en stug en heeft het op grote delen zijn functionaliteit verloren.
Plus de verkrampte bekkenbodem, die voor ernstige obstipatie zorgt.
Maar los daarvan, het is niet meer zo vaak ontstoken. Of eigenlijk moet ik zeggen; ‘was’.
Ik gebruikte Humira. Een injectie die ik 1 keer per 2 weken zelf zette en die bepaalde schadelijke eiwitten tegenhield maar als grote nare bijwerking, het lamleggen van het immuunsysteem heeft.
9 jaar heb ik het gebruikt. Van deze middelen, wat ze Biologicals noemen, is nog niet veel bekend wat ze op lange termijn zouden kunnen veroorzaken.
Ik ben op aanraden van een plaatsvervangende reumatoloog, gestopt met humira.
Omdat ik inmiddels steeds bijholten ontstekingen had, en oorontsteking en vooral omdat ik hoest alsof ik al jaren zware shag rook, en toevallig heb ik nooit gerookt.
Ik was al wel bij een kno en longarts geweest, maar met de onderzoekjes die zij uitvoerden konden ze niets vinden en gaven de Humira de schuld. (Humira is de merknaam, het middel heet Adalimumab). Omdat bekend is dat het je weerstand erg verlaagd, lag die constatering voor de hand. Maar inmiddels werd het hoesten erger en erger. Ik reutelde met ademen, en mijn slaap werd genadeloos gestoord erdoor.
Ik deed een longfunctie test en hoewel de longarts chronische bronchitis in mijn dossier schreef en ik pufjes kreeg, die astmapatienten gebruiken, bleken mijn longen bij de test goed te functioneren.
‘maar dokter, is het niet inmiddels een longontsteking?’ Nee, hoor, dan zou je wel hoge koorts hebben.

tmp_18259-istock-cimmerian-56a6f72c5f9b58b7d0e5baa8952067598

Ik legde de arts uit dat Humira ook koorts kan tegenhouden en dat bij mij in het bloed ook al lang niet meer zichtbaar is, als ik met een fikse ontsteking loop. Dus dat het ook kan dat ik geen koorts meer ontwikkel. Hij keek me een beetje meewarig aan en antwoorde; ‘als je een longontsteking zou hebben zou die koorts daar heus wel doorbreken’.
Hij wilde best een bronchoscopie doen hoor, maar het is een zeer naar onderzoek en ik weet bijna 100% zeker dat er niets uitkomt.
Tja, wat zeg je dan als leek? Laat dan maar zitten.
Zoals eerder gezegd, kwam ik dus bij die nieuwe reumatoloog en die vond het maar vreemd dat ik zulke ernstige klachten had en er toch niemand was die eraan dacht om mij te laten stoppen met Humira. Hij vond resoluut dat ik moest stoppen.
Eerst was ik nogal bang. Want dan zou crohn weer kunnen opsteken.
Ik had na een het ondergaan van Emdr (vanwege oud zeer) ook al een opleving van crohn gehad in 2014, waarbij ik bij Humira prednison moest gaan gebruiken.
Dat was de laatste keer dat ik ooit die zooi nog neem. De bijwerkingen zijn bij elke kuur erger geworden en dit keer was ik minstens 3 keer zieker vd bijwerkingen dan vd ontstoken darmen.
Maar deze arts had wel gelijk. Zo kon het niet langer.
In overleg met mijn mdl-arts gaf ik aan het toch te willen wagen.
Ik stopte Humira en ging over op een milder medicijn.

Maar de longen werden niet beter. Omdat de longarts in mijn gebruikelijke ziekenhuis zo eigenwijs had gereageerd, en ik me er totaal niet serieus genomen voelde, ben ik naar een streekziekenhuis gegaan voor een second opinion.
Op het spreekuur van die longarts was ik kortademig en hoestte ik continu.
Meestal is het andersom. Maar nu kon ze meteen horen hoe ernstig de situatie was.
Ze vroeg me of ik al antibiotica had gekregen. Nee, dat had ik niet. Toen ze dat zei, verbaasde het mij pas net zo veel als het haar blijkbaar deed.
Maar ondanks dat haar handen jeukte om me zo snel mogelijk aan de AB te zetten wilde zij wel die bronchoscopie.
Zodoende lag ik 2 weken later met een scopie in mijn longen. Het roesje werkte natuurlijk niet, dat doet het nooit, maar dit nieuwe ziekenhuis moet dat eerst ervaren, want je geloven op je woord doet men vrijwel nooit. Kortom een behoorlijk naar onderzoek. Maar ik hoorde wel meteen de uitslag. Ze kwam een vreselijk ontstoken luchtpijp tegen die opgezet was en vol pus en slijm.
De luchtpijp behoort tot wat men longen noemt, dus kort gezegd; longontsteking. Dus toch!

Een week later zat ik weer bij haar op spreekuur en kreeg ik antibiotica. Het nadeel is dat ze geen specifieke bacterie, schimmel of virus hebben gevonden in de kweek van de hapjes. Dus een algemeen antibioticum.
Na een ruime maand, geen verbetering, dus weer een andere. Nog minstens 2 maanden te gaan.
Bedankt meneer de Longarts van Rijnstate😢. Hoe lang loop ik al met een longontsteking rond?
Niemand die het weet. Maar dat het nu zo moeilijk is om van te genezen, geeft je wel te denken. Als het al zo lang, letterlijk aan het etteren is, dan lijkt het logisch dat het extra lang duurt voor het weer genezen is.
Geen koorts, en toch een ontsteking aan de linkerlong.
Waarom zijn sommige artsen zo star. Ze wijken geen milimeter af van wat in de boeken staat.
Als het vak zo simpel zou zijn dan kan iedereen met wikipedia voor dokter spelen. Het is toch juist de ervaring, de uitzonderingen en de complexiteit van het menselijk lichaam, plus dan ook nog het individu, die de medische specialisten onmisbaar maakt. Als ze maar buiten het boekje durven te denken of desnoods te zoeken.

Om mijn longen alle kans te geven om te kunnen genezen, gebruik ik nu al een half jaar deels geen, en momenteel het mildste medicijn dat er is voor crohn. De meeste middelen die het beter aanpakken verminderen allemaal het immuunsysteem.
De antibiotica is geen pretje voor crohn. Dus je raadt het vast al, crohn begint nu stevig te protesteren. Buikpijn, diarree, peri-anaal zichtbare zweren en giga veel pijn bij elk toiletbezoek.
Het baart me zorgen. Als ik het één de kans geef om te genezen (wat tergend langzaam gaat, als het al iets doet, want nauwelijks verbetering merkbaar) dan pakt de andere kwaal de gelegenheid aan om weer flink te vlammen. Nog bijna 2 maanden. En als ik nou zeker weet dat die long tegen die tijd echt beter is, dan zou ik nog wel durven doorbijten. Maar voor hetzelfde geld, heb ik dan EN nog longontsteking EN zijn mijn darmen er vreselijk aan toe en zullen de littekens hun sporen weer voor de rest van mijn leven aan mij laten merken.

(nadat ik dit stukje had getikt en nu, 28 mei, is de longontsteking onverminderd erg. Woensdag aanstaande krijg ik een ct-scan om een longembolie uit te sluiten. Want de longarts snapt niet waarom het zo hardnekkig is en vermoedt een oorzaak anders dan bacterie, virus of dergelijke. Omdat mijn nierfunctie ook inmiddels slecht is, krijg ik vooraf infuus en nadien ook. Een dagopname. Waarvan 8 uur infuus in totaal. Dat wordt echt een heel zware dag voor mij. Als ik niet intussen de mogelijkheid heb om te slapen, en als die er wel is, weet ik niet of ik het me op een nieuwe afdeling de 1e en hopelijk enige dag, lukt, dan is het een uitputtingsslag. Normaal ben ik na 3 a 4 uur aan een stuk in de weer, ook al is dat op zeer rustig tempo, al op. Nu wordt dat dik 2 keer zo lang. Ik zie er erg tegenop. En als het maar geen embolie is, want dan zouden mijn longen schade hebben opgelopen die niet meer over gaat. Aan de andere kant, is het ook niet fijn dat we nu niets weten).

Als ik nu iets nieuws voel, dan ben ik echt bang. Omdat ik weet dat de veerkracht eruit is. Ik KAN niet nog een aandoening erbij hebben.
Het is me teveel.
Van nature ben ik iemand die houdt van lachen en zingen. Volgens mijn man ben ik echt een bikkeltje en ziet hij mijn vrolijkheid nog steeds.
Maar ik weet dat het nog maar een fractie is van de vrouw die ik was.
En zie ik in zijn ogen te vaak de pijn van machteloosheid. Als ik weer eens te lang, te veel pijn en ongemak heb. Als ik weer iets niet kan doen, wat nodig is, of leuk.
Steeds vaker ben ik gedeprimeerd, iets dat eigenlijk niet bij me past.
Het is teveel.
Teveel tegelijk.
En ik moet nog zo lang. Ik word 50 dit jaar.
Als ik geen mensen om me heen zou hebben die ik heel veel verdriet zou doen als ik het zou opgeven, dan zou ik het allang hebben gedaan.
Maar omdat ik het van dichtbij heb meegemaakt, zal ik hen dat nooit aandoen.
Niet zomaar ineens. Maar tegelijk bereid ik ze beetje bij beetje voor. Dat als er nu weer iets chronisch bijkomt wat weer net zo belastend is, als crohn en reuma, dat het dan wel heel moeilijk voor me wordt om nog iets uit het leven te halen dat de moeite van het blijven waard is.
Tegelijk hou ik hoop. Tussen de perioden van enorme ernstige situaties door, heb ik ten slotte ook tijden gekend dat ik weer opbloeide. Dat is inmiddels wel 10 jaar geleden. De langste periode aan 1 stuk van ernstig ziek zijn, doorga ik nu. En toch, betere tijden kunnen aanbreken.

Leven in een mengelmoes van (wan)hoop en vrees. Van kracht en bijna opgeven.

Ik hoop dat mijn volgende bericht eens een stuk vol positiviteit kan worden.
We gaan het zien.

Brief aan Minister president.

maart 8, 2017

Geachte Minister President,

Ik, als chronisch zieke, maak me erg veel zorgen over de komende verkiezingen.
Het ziet ernaar uit dat de VVD weer gaat regeren. Sorry, ik hoop echt van niet. Dat we een socialere weg inslaan.

Ik heb niets tegen u als persoon, integendeel. Ik vind u aardig en charmant, en gevat. Alleen heeft u iets tegen mensen die niet werken. Op zich begrijp ik dat, maar er zijn natuurlijk ook mensen die wel willen, maar absoluut niet kunnen.

De VVD wil ons nog verder financieel in de ellende brengen. Want ze willen kijken naar wat we wel kunnen. Dat hebben ze mij al eens gezegd in 2007, via het Uwv. ‘Ga maar werken’, ik kreeg geen uitkering meer, dus ik moest wel. Ik heb me afgebeuld, met mijn parttime kantoorbaan. Ik kon het niet. Elke werk-dag stond ik op, ging onder de douche en stond er te janken.

 

Ik voelde me zo vreselijk ziek en zwak en had overal pijn. De nacht was ik grotendeels wakker geweest, door diarree en pijn. Hoe kwam ik die 8 uur door? Op mijn tandvlees. Ik voelde hoe ik elke dag verder achteruit ging. En als het 18.00 uur was, dan mocht ik naar huis. Nauwelijks kon ik me de trap van mijn bovenwoning optrekken. Om erna op de bank te ploffen. Tot NIETS meer in staat.

tmp_18232-sick_at_work-1228081211

Mijn vriend, die noodgedwongen al bij mij was ingetrokken, omdat ik naast het werk, totaal niets meer overhad aan energie om mezelf van eten en drinken te voorzien, en dus deed híj boodschappen en kookte voor mij, hoewel ik vaak zelfs te moe was om te eten. Had ik alleen geweest dan had ik het zowat niet overleefd. Of dan had ik meteen mijn baan al na het eerste halfjaar contract kwijt geweest en kon ik de bijstand in. Doordat ik een vriend had die werkeloos was en ww kreeg , kon ik gelukkig op hem rekenen. Maar het was nog steeds ondoenlijk.

Ik kon leven van mijn salaris als ik 28 uur werkte. Op mijn vrije dagen moest ik bijkomen. Energie sparen. Iets leuks doen, kon niet. Ik was apatisch die vrije dag. Tegen de avond begon ik me pas weer een beetje mens te voelen, en wist ik dat de volgende dag weer afbreekdag was, namelijk werken.

Al die jaren ervoor had het uwv gezegd dat werken met crohn niet zou kunnen, te riskant. 100% wao. Maar de regering wilde die lui die met een vage rugpijn al jaren de pot hadden leeg getrokken, aanpakken. Prima! Maar daarmee de echt aantoonbaar zieken meenemen, was en is niets anders dan ziek mens treiteren. Dus een herkeuring, met een keuringsarts die blind was voor hetgeen ik werkelijk mankeerde. En die van mijn beperkingen, niets wilde weten.
Na 2 jaar, want ik ben een doorbijter en ik wilde ook mijn baas en collega’s niet teleurstellen, heb ik het volgehouden, maar het was echt te zwaar. Ik heb halverwege de uren verder teruggedraaid. Daarmee mijn spaarrekening verder opmakend, want met dat salaris kwam ik er niet meer.

Steeds vaker moest ik afbellen. En ik moest toegeven dat ik chronisch ziek was. Dat had ik bij sollicitatie verzwegen. Ik ging heel hard achteruit. Al die jaren, met ernstige Crohn had ik ondanks de ernstige ontstekingen die verspreid door mijn hele darmenstelsel zaten, een operatie kunnen vermijden. Maar nu vernauwde het steeds meer, door littekens. Tot het zo dichtzat dat ik niet meer kon eten. Ik was nu werkelijk te ziek om zelfs maar de deur uit te komen. Dus ik liet werkgever en collega’s noodgedwongen in de steek en wachtte de operatiedatum af.

Er werd 20 cm darm verwijderd. Ook mijn blinde darm was vreselijk ontstoken, vertelde de chirurg achteraf en die had op springen gestaan. Er stond 5 dagen voor de opname, maar ik had er 8 nodig om weer naar huis te kunnen. Thuis ging het verdere herstel vreselijk moeizaam. Ik probeerde op therapeutische basis weer te werken maar het ging niet meer. Echt niet meer. Ook al hoefde ik die dag maar 2 uur, ook dat moest ik afzeggen.

De vernauwing was eruit gehaald. Maar ik hield vreselijk veel pijn. De wond genas amper, en bleef open en etteren. En mijn laatste contract-datum kwam eraan. Ik kreeg geen vaste aanstelling. Ik keek er niet van op. Maar voelde me toch gepakt. Van de regering moest ik werken. Van het Uwv ook. Maar de werkgever kon niet op mij rekenen, en dus zat ik zonder werk.

Omdat ik me al ziek had gemeld, bleef ik in de ziektewet. Na twee jaar was ik alleen maar achteruit gegaan. Hoe? Geen idee. Het ontbrekende stuk darm? Overgang van dunne naar dikke darm is een belangrijk stuk voor voedselopname. Maar ook de manier waarop de chirurg de stukken aan elkaar had gemaakt, had gezorgd voor een darm met twee doodlopende stukjes, waar natuurlijk de doorgang niet lekker liep en rommel en gas in bleef en blijft zitten. Meer pijn. En nog minder energie.

Ook door de Adalimumab (een biological) waar ik destijds, herkeuring 1 periode, niet aan wilde, maar dat zou door Uwv gezien kunnen worden alsof ik zelf niet beter wilde worden. Dus heb ik het gebruikt. Het vernietigt je immuunsysteem. En langzaam maar zeker, kwam ik erachter dat ook dat mede de oorzaak was van mijn achteruitgang.

tmp_12597-humira_psoriat_arthritis-492978240

Keuring nr 2. Ik werd weer teveel procent goedgekeurd. Ik kon niet werken. Nog duidelijker dan destijds. En hoe ik er aan toe was, is door het gedwongen werken. De operatie die daardoor moest plaatsvinden en de zware en vernielende medicatie. Ik ging in bezwaar met rechtsbijstand, dit keer een goede. En ik won. Ik werd weer opnieuw, na 9 jaar gedoe, 100% afgekeurd.

Alleen zit ik nu met een lichaam dat nog tot nauwelijks iets nog in staat is.
Naast Crohn heb ik nu 4 jaar Reuma erbij. Ontstekingen aan alle gewrichten. En Astma. Dat was de druppel. De Adalimumab werd gestopt. En ik ben nog steeds andere medicatie aan het proberen.

De Longarts gaf de Adalimumab de schuld. Nu die een half jaar terug is gestaakt, zou ik dus moeten opknappen. Maar mijn longen gaan achteruit. Ik word steeds benauwder. Ik praat de meeste tijd met happen tussendoor naar lucht. Ik ben nu 49. Door mijn 18 jaar oudere man, woon ik op een hof met 55+ers. De meeste zijn rond de 70. Ze zijn bijna allemaal een stuk sterker en gezonder dan ik. Een sombere constatering. Kon ik voor de 1e keuring en voor Adalimumab nog wel perioden hebben dat ik iets beter was. En kon ik dan zelfs proberen met vrijwilligers-werk of ik het kon (iets dat me keer op keer leerde dat structureel er moeten zijn op vaste tijden, mij de das om deed), nu kan ik zelfs mijn huishouden niet meer zelf doen. Ik heb hulp van de gemeente. Iemand die 2,5 uur in de 2 weken komt schoonmaken. Verder kom ik gemiddeld zo’n 80 keer per jaar in het ziekenhuis bij de diverse specialisten. Dat is zeer belastend en er blijft geen energie over om nog iets leuks te ondernemen.

Mijn leven is heel saai, en veel dagen zijn zwaar door mijn ziekten. Ik zou het mijn ouders en echtgenoot niet willen aandoen (zelfdoding), maar voor mij hoeft leven niet meer.

En nu dreigt de VVD ons, chronisch zieken, financieel nog verder te korten. Het eigen risico dat mijn man en ik beiden al in maart hebben gebruikt, is heel erg veel geld voor ons. En nu willen jullie het weer verhogen? Terwijl bijna alle andere partijen snappen dat dit niet sociaal is. Dat het een boete is op ziekzijn. Wij kunnen niet een tandje bijzetten. We kunnen niet een krantenwijk nemen om er zo wat geld bij te verdienen. We KUNNEN niet. We willen wel, maar ons lijf doet niet mee.

tmp_5518-993444701257727742

We worstelen met het ziekzijn. Hoe maak je het leven nog een beetje de moeite waard. Als je ook nog geldzorgen hebt, wordt die kans wel heel erg klein.
Doe ons dit niet aan, alstublieft. Ik smeek het echt. Ik zou werken, als ik kon. Echt, ik ben niet blij dat ik mijn hand ophoud. Ik zou dolgraag mijn steentje bijdragen. Maar ik kan het niet. Ik kan niet eens normaal leven. Ik slaap het grootste deel van mijn leven weg.

Ik kijk naar programma’s als ‘wie is de mol’ om met bewondering en een tikje afgunst te kijken naar gezonde mensen die avontuurlijke opdrachten uitvoeren, waarbij het lichaam hard moet werken. Heerlijk, lijkt me dat. Ik lift een beetje mee, met hen die wel leven. Ik droom weg in boeken. Waar mensen reizen maken. Op die manier, hou ik mezelf een beetje voor de gek. Anders wordt het te somber dan ik aankan.

Laat ons chronisch zieken niet verder afzakken. Laat ons meeprofiteren van de economie die aantrekt. Zet ons niet verder tegen de muur dan we al staan. Protesteren kunnen we ook niet. Ik kan vaak niet eens met vrienden afspreken die een paar straten verderop wonen. Hoe kan ik dan in Den Haag gaan staan, een paar uur, met een bord, onder uw raam? Ik ben er niet toe in staat. Maar het verdient absoluut wel een protest. Want het is zo oneerlijk!

Minister President Rutte, zei bij Pauw en Jinek tegen Marike Stellinga dat hij (U) mensen met een uitkering een puls wil geven om toch te gaan werken. Maar wij kunnen het niet. Waarom komt dat niet binnen? Omdat u het nooit heeft meegemaakt? Ziek zijn? Weleens een flinke griep gehad? Waarschijnlijk zelfs dat niet. Als u het wel kent, beeld u eens in, dat u zich altijd zo zou voelen. Want dat gebeurt ons, chronisch zieken.
Maar waarschijnlijk bent u gezegend met een gezond lijf. Weet u wel hoe rijk u daarmee bent?

tmp_5518-33d0b227344a4c451061428bbbe3a475-1413639556-197380980

Beseft u dat? Kunt u vanavond, na het lezen van mijn tekst, even proberen in te beelden dat u vaker wel dan niet ziek bent. Dat u vaak weken hebt zonder daarin 1 dag waarin u zich goed genoeg voelt om zelfs maar even boodschappen te doen. Die boodschappen worden gehaald. Om erna uitgeput neer te ploffen, het zweet van mijn hoofd gutsend, naar adem happend. Alleen iets drinken, voor eten te moe, en dan weer energie sparen om het in de koelkast en andere kasten te ruimen. Om erna weer naar bed te gaan. Om te slapen. Misschien klinkt het mensen wel lekker in de oren, zo’n dagje. Als je even dat gevoel van mijn lichaam even weglaat in je fantasie.
Dan klinkt het misschien wel lekker. Maar als dit je leven is! Altijd! Dan is dat geen leuk leven. Echt niet. Eerder een rotleven. En dan zitten we ook nog met geldzorgen. En als het aan de VVD ligt, of D66 dan gaan we nog meer geldzorgen krijgen. Terwijl de economie beter is. Hoe kunnen jullie ons dat aandoen?
Hoe kun je ‘s nachts nog slapen? Heeft u wel een geweten?
Laat ons niet verder afzakken.

U bent premier van alle mensen, zegt u. Dan ook voor de Wao’ers? Ook voor mij, 49 jarige vrouw met Ziekte van Crohn, Reuma en Astma? Bent u er ook voor mij? Maak dan een uitzondering voor de echte zieken die geen enkele mogelijkheid hebben om zelf iets aan onze financiële situatie te veranderen.

Dank voor uw aandacht.

Hoogachtend,

Hartopdetong,

Deze brief is met mijn echte naam en adres ook gemaild aan b.erling@vvd.nl.

Vervolg oudervestoting.

maart 1, 2017

Door het grote aantal reacties dat ik krijg op het onderwerp van ouderverstoting toch maar weer een blogpost hierover.
Het is schrijnend te lezen hoeveel mensen hiermee te maken hebben. Steeds meer. Ik vraag me oprecht af hoe dat komt.
In de media is wel veel aandacht voor vechtscheidingen. Vaak de 1e tekenen van gevaar op ouderverstoting. Ik vind het wel vaak moeilijk om te lezen dat nog steeds het idee bestaat dat waar er twee vechten, er twee schuld hebben.
Dat kan ook echt anders gebeuren hoor.
Zo heb ik vanaf het allereerste moment duidelijk gemaakt, aan mijn ex, dat ik heel graag als vrienden wilde scheiden, en ik ook echt contact wilde houden. Natuurlijk vooral omdat we allebei ouders zijn van hetzelfde kind. Maar ook omdat hij mijn 1e liefde was. Ik  zowat met hem ben opgegroeid. En dat het tussen ons niet meer ging kwam niet door 1 iets maar wel tientallen “ietsjes” waar hij naar mijn mening best wel een rol in had, maar ook heel veel dingen, waarvan ik moest erkennen dat hij het niet anders kon. Al dacht ik een lange tijd van wel. En daar erken ik meteen mijn rol. Te veel verwachtingen. Niet uitgaan van onkunde maar van onwil.
Na de eerste rauwe maanden wisselde het zeer sterk in ons contact. Het ene moment was hij ronduit pissed en agressief. Het volgende hielp hij me nog met dingen die hij gewend was voor mij te doen. Ik heb alles van zijn kant genomen zoals het kwam. Heb de beledigingen gelaten en ben nergens tegenin gegaan.
Ik was degene die was gegaan, en alleen daarom al zat ik met schuldgevoel. En ook daarom accepteerde ik zijn boosheid. Daarmee kan ik dus geen enkele rol in de vechtscheiding die het achteraf toch werd, aanvaarden. Ik ben in alle omstandigheden rustig gebleven en ben niet terug gaan meppen, verbaal.
Ook heb ik niet meegedaan met kwaadspreken over hem. Dat dat andersom wel gebeurde had ik niet in de gaten. Hoewel ik wel van dochter zelf hoorde dat hij wel erg dramde over het 1e kerstdiner met mijn familie. Hij maakte er elke keer flauwe opmerkingen over, en mijn dochter gaf toe dat hij het haar erg lastig maakte. Ze zat duidelijk in een loyaliteitsconflikt. Achteraf zou ik dit hebben moeten zien als de 1e tekenen van ouderverstoting, maar omdat ik er nooit van had gehoord en het ook niet voor mogelijk hield dat zoiets kon gebeuren, heb ik die tekenen niet herkend.
Op dat moment was het contact dat ik nog had met mijn ex heel zeldzaam en bestond er alleen nog maar uit dat hij belde als hij iets van mij nodig had, en was het van zijn kant doorspekt met verwijten en insinuaties, steeds maar weer, dat het contact tussen onze dochter en mij niet al te best ging, wat op dat moment helemaal niet waar was, het ging best ok, gezien de omstandigheden. Dat zei hij dan met een vilein toontje. Ik ontkende dus dat het moeizaam verliep.  Ook dat zie ik achteraf duidelijk als bewijs dat hij toen al bezig was om haar van mij te vervreemden.
Dus schuld van mijn kant, dat het contact met ex op gegeven moment alleen maar op rottige gesprekken uitliep, is er niet. Ik heb hem op de man af gezegd dat ik graag wilde dat we weer vriendelijk tegen elkaar konden doen, maar hij zei daarzelf helemaal geen behoefte aan te hebben. Hier herkende ik overigens mijn exman totaal niet in.
Gezien het feit dat ik hem vanaf mijn 15e al kende, van 1982 tot 2008 waren we samen geweest, als paar, mag ik op zijn minst zeggen dat ik hem net zo goed kende als iemand een ander werkelijk tot in detail kan kennen, maar dit was duidelijk geinstrueerd. Door de nieuwe vrouw. Een oudere vrouw. Een die op haar +- 44ste nog nooit had samengewoond en nu de buit binnen had. Daar kon ze natuurlijk geen ex, of echte biologische moeder bij gebruiken.

Bleef mijn ex zeer behulpzaam tussen zijn boosheid door, in de tijd dat hij nog alleen was. Een eigenschap die hij nu eenmaal heeft, en waar hij heel moeilijk tegenin kon gaan, als die hulp hem soms slecht uitkwam, meestal deed hij het dan toch. Nu kon hij ineens, tegen zijn heilige belofte in dat ik ondanks de scheiding, ALTIJD op hem kon rekenen, met gemak alle beloften intrekken en me zelfs niet meer te woord staan. Dit was zo niet HIJ dat het voor mij als gesneden koek was, van wie die halstarrigheid werkelijk vandaan kwam.
Voor de rest, wat betreft het terugtrekken van mijn dochter, steeds weer, tussendoor goed contact hebbende, en waar zij me regelmatig zei hoeveel ik haar tot steun was, en dat ze zich zonder mij geen raad zou weten, en dan toch kwam het weer zover dat ze afstand nam en ik die laatste keer  besloot, OK, nu ga ik niet meer smeken en praten als brugman om alsjeblieft weer in haar leven te mogen. Want ik ben geen speelbal die je te pas en te onpas kan weggooien of terughalen. Ik wist heel goed hoe koppig ze kan zijn, en welk risico ik nam. Maar wat voor signaal geef ik af, als ik zo met me zou laten sollen? Dat ze kon doen wat ze wilde, en als ik maar een strobreed in de weg zou leggen dat ik weer mocht wegblijven? Een kruipende moeder. Was ik geweest. Niet meer. En zo kon ex en zijn bazin verder in alle rust werken aan een leven waaruit ik volledig gewist ben.

Ik wilde eigenlijk reageren op de vele reacties. Maar het blijkt steeds weer, ook bij mezelf dat je in kringetjes blijft gaan. Teruggaan naar vroeger. Zijn er aanwijzingen dat dit eraan zat te komen? Heb ik fouten gemaakt die toch schadelijker waren dan ik dacht? Nee! Daar blijf ik bij. Als je naar programma’s kijkt waar kinderen hun ouders blijven steunen, bezoeken, hunkeren naar liefde, bij mensen die als ouders duidelijk wel meerdere keren sterk hebben gefaald, dan kan je er niet bij dat jij als zorgzame, integere ouder zo wordt afgerekend met verhalen die je totaal onbekend zijn.
Je blijft piekeren En omdat de pijn zo scherp is, probeer je die zo ver mogelijk weg te stoppen. Maar als dan het onderwerp wordt aangesneden, dan stromen de woorden er toch weer uit.

In jullie reacties, lieve lotgenoten, herken ik dezelfde patronen. Dat zou ons moeten steunen. Want alleen wijzelf en een handjevol mensen om ons heen, geloven 100% dat we hier geen schuld in hebben. Juist die patronen die zo overeen komen, duiden zo duidelijk op een constante sturing, een hersenspoeling, een kwaad dat tussen ons en ons kind is gekomen. Zo subtiel, dat het kind het ontkent als je ze er op aanspreekt. Zo gekwiekst dat het kind zelf overtuigd is dat het ontbrekende contact iets is dat zij hebben gewild en bewerkstelligd. Dat zij slechts een pion zijn voor de kwaadwillende andere ouder, of diens partner, of soms zelfs grootouders, hebben ze totaal niet door en willen ze ook niet inzien. Misschien is dat voor hen te pijnlijk. Immers, ze hebben nog maar 1 ouder over. Hem of haar veroordelen omdat ze ervoor hebben gezorgd dat het kind nog maar 1 ouder over heeft, is natuurlijk ondoenlijk. Want dan hebben ze niets meer over. Ze hebben de andere ouder pijn gedaan. Heel erg veel. Ik denk dat ze dat ook wel weten. En dat maakt de terugkeer naar ons enorm moeilijk.

Zij zijn, denk ik, bang. Ik ben dat zelf ook. Het is al zo lang geleden dat ik niet meer durf te vertrouwen op onze band van toen. Wie is ze nu? Kan ik het wel aan, als er ooit contact is? Kan ik over die grote hoop verdriet en leugens heen? Ik weet het niet. Ik heb de antwoorden niet. Als haar moeder is mij  vroeger al wel verweten dat ik altijd gelijk wilde hebben, en alle antwoorden had. Ik was inderdaad wel erg zeker van mijn zaak. Aan de oppervlakte, binnenin twijfelde ik heus wel, en zocht ook naar fouten van mijn kant, maar dat is misschien te weinig zichtbaar geweest. Maar nu geef ik het helemaal toe. Ik weet het niet. Niet hoe ik moet handelen. Wel contact zoeken? Bel je? Mail je? En zo ja, doe je dan heel lief, hartelijk, of moet je juist afstandelijk zijn? Begin je met lieve kind, of beste ….., of alleen met Hoi. En eindig je met mama, of met je naam? Het idee dat wat je ook doet, het altijd fout is, is verdomd lastig.

Het blijkt wel, ik ben niet de enige. Maar helaas in de media speelt vechtscheiding wel enorm, maar ouderverstoting nog amper. Ik heb helaas geen tv, hoewel, mijn eigen keuze maar in die zin helaas, dat ik niet weet wat de commerciele zenders doen.
Dus zijn er inmiddels programma’s die er wel aandacht aan besteden? Kun je me dat laten weten, lezers?

Ik doe mijn best om ieder die reageert  te beantwoorden. Maar soms glipt er weleens een tussendoor. Sorry als dat gebeurt. Blijf reageren alstublieft. Misschien kan ik de reacties eens bundelen en er mee naar een omroep of de politiek. Of iest anders, tips zijn welkom!

En aan alle ouders die hun kind moeten missen; je bent niet alleen. Maar het is en blijft iets verschrikkelijks. Zo oneerlijk en onbegrijpelijk. En vooral zo verdomd zonde. Want het had zo mooi kunnen zijn. Sterkte!

tmp_1982-images-746888447