Spring naar inhoud

scheiden doet lijden.

februari 21, 2018

De documentaire ‘verlaten’. Heel veel herkenbaarheid bij veel mensen.

https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2018/februari/verlaten.html

Wat een moed, van Suzanne, om haar verhaal te doen. En oh, oh, wat stond men weer klaar op twitter, met hun zwart/wit meningen, hun snoeiharde oordelen.
Geen enig benul wat zij tot die tijd heeft geleden. Opgeofferd.
Er werd niet naar haar geluisterd. Ze voelde zich geen volwaardig mens in die relatie met de vader van haar kinderen. Geen wonder dat ze zo viel voor Buwalda. (al verdiende hij haar totaal niet) Hoe goed ze het ook wilde doen.
‘Het was allemaal haar schuld! Zij was de foute. Net goed dat ze alsnog gedumpd werd door haar minnaar.’ Dat was wat men vooral vond. Een man kan gaan, een vrouw die gaat, ondanks jaren van vechten, knokken, modderen en offeren, krijgt niets dan hoon.

Zo gaat dat. 10, 20, 30 jaar braaf in het gareel. 1 keuze maken tegen de stroming in en je bent voor altijd een heks.

Scheiden doet lijden.

Het klopt. Het is lijden, maar soms is er geen andere weg. Althans, ik denk dat er heel vaak genoeg andere oplossingen zijn, maar dan moeten wel beide echtlieden het probleem erkennen en bereid zijn ervoor te vechten. Ontkennen dat er een probleem is, of er niets aan willen doen, dan houdt het op. In mijn geval had ik lang en vaak gehamerd dat het niet goed ging. Het werd niet serieus genomen en toen duidelijk werd dat het hele gezin eronder leed, was er geen bereidheid om de koe bij de hoorns te vatten. Dus restte mij niets anders dan te gaan. Tot mijn  GROTE verdriet!

new-beginnings-are-often-disguised-as-painful-endings

Er zijn alleen verliezers.
Dat lijkt zo maar dat klopt niet helemaal. Niet altijd! Er zijn van die mensen die het slachtofferschap tot een ware kunstvorm hebben verweven. Zodat zij iedereen aan hun kant vinden, en kunnen ervoor zorgen dat de verlatende partner, ook daadwerkelijk ALLES zal moeten achterlaten.
Zij lijken de zieligste verliezers, maar ze lachen in hun vuistje hoor. Alleen, ik denk nog steeds dat eerlijkheid het langst duurt.

Ik had dus een gezin bestaande uit; Man, dochter, hond en ik. We hadden een eigen huis, er was natuurlijk familie en we hadden vrienden. Alle vrienden kwamen doordat ik vriendinnen had en via de vriendinnen de mannen erbij werden gehaald en er zo paren vriendschappen ontstonden. Want man zelf had geen vrienden.

In elke relatie is weleens wat, dus als de ruzies toenemen, hang je niet meteen je vuile was buiten.
Ik niet in elk geval.
Bij familie kon ik al helemaal niets kwijt. De familie van mijn ex liep al tientallen jaren over van problemen. Deels vette pech, en deels eigen aanpak.
Het ene was nog niet half over of het volgende drama kwam er weer overheen.
En elke keer werden wij er middenin gesleurd. Van jongs af aan werd ik geconfronteerd met de ernstige psychische problemen van nicht van mijn man (nakomeling), die slechts 10 jaar jonger was dan ik. Dus zo was ik begin 20 en stonden (veel) oudere schoonzus en zwager met de handen in het haar, bij ons thuis met hun tiener die duidelijk compleet psychotisch was. Los het even op! Want wij weten het niet meer!

hysterisch-1504639307

Achteraf denk je; wat hebben jullie toen in godsnaam gedacht? Dat wij zo jong de antwoorden hadden, op zulke ingewikkelde problematiek, die jullie als haar ouders (waarvan vader hoogopgeleid) niet hadden?  Om mij, ons, als jong stel en later als jonge ouders met ons onschuldig klein dierbaar kindje steeds maar te confronteren met het soepzooitje dat jullie van je leven hadden gemaakt, en daarbij onze dochter in gevaar brengend (waarvan ik achteraf ook ex niet snap, dat die niet koos voor zijn kind en gezin en hen niet tot de orde riep). En het lef hebben ook om mij erbij te waarschuwen; ‘wacht maar! Nu is het nog leuk, zo’n kleintje, maar straks, in de pubertijd, piep je wel anders’. Dat was mijn zwager. Heel fijn om dat steeds te moeten aanhoren, als je nog met een klein kindje bent. Dat rottige doemscenario. Waarom kon je ons geen onbezorgde tijd gunnen met ons kind? Jij had dat zelf toch mogen ervaren met jouw kind? Toen zij klein was en nog leuk, zoals je zelf zei? Je hebt toch onbezorgd kunnen genieten? Mocht ik dat niet, omdat het bij jullie zo fout liep? Je zou denken dat je oudere familieleden je juist behoeden voor zulke narigheden, en je zeker niet bang gaan maken, voor iets dat misschien nooit gebeurt. Als jonge moeder ben je makkelijk te beinvloeden en ik weet dat ik behoorlijk bang was, dat als ik de opvoeding niet strak in de hand zou houden dat de mogelijkheid op dezelfde soort ellende aanwezig was. Het heeft ons onnodig kopzorgen gegeven en ik zou nu willen dat ik het allemaal met een hele grote korrel zout had genomen, dan was alles een stuk ontspannender gelopen.

Maar ik drijf af.

Het ging erom dat mijn leven niet lekker liep. Mijn relatie niet.
Wanneer had ik hen in vertrouwen moeten nemen over de problemen die bij ons ontstonden?
Dat het met onze dochter bij lange na niet goed ging, al was het nog steeds bij lange na niet zo erg als bij bovengenoemde, ze was erg gevoelig en er waren wat nare dingen gebeurd op haar eerste school, ze had gewoon veel te verwerken.

child-psychology-UC.jpg
Hoe had ik mijn schoonfamilie daarmee kunnen belasten als ze dat allemaal bij lange na niet konden behappen? (zo was ik dus niet!)
Plus de eeuwige durende ruzies tussen mijn schoonouders (voor de goede orde, ik hield veel van hen, al was dat niet altijd even makkelijk om zo te voelen omdat ze niet de makkelijkste mensen waren, maar eenmaal afstand genomen hebbende, weet ik dat ik ze erg liefhad en vooral mijn ex schoonmama, mis ik nog steeds, zij begreep mij eigenlijk als enige, na de scheiding. Hoe bijzonder is dat?) die steeds erger en extremer werden en waarbij wij ook steeds uitvoerig werden betrokken. #zucht! Het hield nooit eens op. En we werden niet ontzien. (achteraf weet je dat je zelf die grens had moeten aangeven, maar dat blijkt niet mijn sterkste kant)

Bij vrienden probeerde ik het wel. Maar bij het stel waar we zeer regelmatig over de vloer kwamen kreeg ik geen poot aan de grond. Mijn goede vriendin, met wie ik veel leuks had ondernomen, (Djembé workshops, dagen erop uit, musea, klassieke optredens bijwonen in de Doele, hardlopen in de duinen, etc.) reageerde niet bepaald bemoedigend toen ik probeerde iets van de problemen te vertellen.
Ze keek erg stuurs en trok vooral stoicijns een blik algemeenheden open en strooide er wat neer en daar mocht ik het mee doen. Daarna ging er een denkbeeldige dikke deur dicht en was er alleen nog ruimte voor koetjes en kalfjes.

Ik had dat al gemerkt toen ik na het verlies van mijn allerbeste vriendin Sandra, aan zelfdoding, probeerde mijn verdriet te ventileren, maar ik dacht dat daar misschien een stukje jaloezie bij had gezeten, dat ik meer binding had gehad met Sandra dan met haar. Aan de andere kant had ze eruit kunnen halen hoe gesteld ik raak op mijn vriendinnen. Zij was geen uitzondering daarop. Maar dat ik het niet kon bespreken heeft me wel teleurgesteld. En mijn relatieproblemen vormden geen uitzondering, zo bleek. Niet bespreekbaar.

zwijgen
De andere vriendin had zelf net haar moeder naar een verpleeghuis moeten brengen, iets dat haar heel zwaar viel en met drie opgroeiende tieners, een fulltime baan, was er eigenlijk geen ruimte meer voor vriendschap, laat staan voor de nare kanten daarvan, namelijk het feit dat IK nu eens flink in de shit zat. Dus ook daar kreeg ik nul op rekest.
Bij een mannelijke oud collega met wie ik op dat moment bijna 20 jaar bevriend was, was net de scheiding van zijn eigen broer in gang gezet en daar had hij zijn handen (en hart vol) aan. Een en al ellende, was de boodschap. Ook hier niets anders dan een paar dooddoeners en ik hield op te trachten ook de minder leuke kanten van het leven te delen met mijn vrienden. Oppervlakkigheid en eenrichtingsverkeer.

Bij mij eigen ouders probeerde ik al jaren aan te geven dat mijn huwelijk en gezinsleven echt geen lolletje was, maar die hebben al snel dr instelling dat het allemaal wel meevalt, ‘er is bij iedereen weleens wat’.  En erop aandringen wilde ik niet ook omdat ik de zaken zelf ook echt niet zo zwart/wit op een rijtje. Ik wist juist helemaal niet hoe ik het allemaal moest duiden. Ik piekerde echt enorm, jarenlang. En hoopte heel lang tegen beter weten in, op een oplossing.
Maar, het kwam wel hierop neer; Ik mocht het helemaal alleen uitzoeken.
Dat deed ik dus.

Ik tobde verder, zonder ergens over te praten. Ik las veel boeken over dit soort zaken. (internet was nog niet zo ingeburgerd) Maar ik zweeg en deed intussen net of alles prima was. De pijn diep wegdrukkend.
Inmiddels ging het natuurlijk niet goed met mij. Op de een of andere manier komt de ellende er toch uit. Dus ik lag ’s nachts wakker. Huilde zomers ’s nachts buiten tot de zon opkwam en ik mijn bed weer opzocht zonder dat mijn gezin (of wie dan ook) iets wist van mijn nachtelijke dwalingen.
Ik piekerde en piekerde. Ik werd stil en teruggetrokken en mijn lontje werd korter.
Woede-uitbarstingen en huilbuien waren het gevolg, waardoor mijn man en dochter me nog meer uit de weg gingen.
De overige relaties leden er dus uiteraard ook wel onder, al bleven ze wel bestaan. Maar ik denk niet dat men de link legde dat het met mij niet goed ging, dus helaas, aanleiding tot een goed gesprek of beter nog, hulp was het allemaal niet.

Mijn echtgenoot was zelf al een tijdlang compleet de weg kwijt. Grote drama’s op zijn werk, (het was NOOIT anders geweest) dat hij niet aankon. Te hoog gegrepen. Moeten opboksen tegen de financiele hoogten die zijn ouders en zus met haar gezin hadden. Voor mij onbelangrijk, maar hij voelde zich te min. Dat hij op zoveel vlakken veel betere kwaliteiten had en succesvol was, daarvan heb ik hem nooit kunnen overtuigen.

De nooit aflatende stroom problemen van zijn familie en dan vooral van het gezin van zijn zus, trok hem en dus ook ons, continu mee de ellende in. Er was simpelweg geen ruimte voor mij of mijn ongeluk.
Sterker nog. Ik kreeg die ellende die mijn man meenam thuis erbij. Hij tierde er flink op los, dagelijks bijna. Onhoudbaar!
Alles wat hij niet durfde te zeggen tegen zijn familie, of op zijn werk, dan nam hij mee naar huis, en dat kregen mijn dochter en ik, of de arme hond, voor onze kiezen.

Ik heb geprobeerd er steeds maar te zijn, voor hen, voor hem. Praten als brugman, maar het brak me op. Voor mij was geen ruimte.
Elk voorstel om hulp te zoeken werd niet beantwoord, misschien niet eens gehoord.
Want intussen merkten dochter en ik dat vader en man zich doof hield voor onze woorden, wanneer ze niet in zijn straatje pasten.
Werkelijk, ik kon net zo goed tegen de muren praten.
Nodeloos te zeggen dat het heel erg eenzaam was.
En niet eventjes, nee! Jarenlang.

Natuurlijk moest het een keer knallen.
En aangezien ik nergens terecht kon heb ik ook zelf de oplossing gezocht. Dat die oplossing niet perfect was, daar kon ik ook niets aan doen. Ik deed het enige dat ik kon doen.
Heb dat ook voor mezelf gehouden, tot ik niet anders meer kon.
Dus alles was al geregeld en besloten toen ik eindelijk sprak.
Mijn beslissing lag vast. Mijn hart was al afgesloten voor andere mogelijkheden. Te laat!

Dat heeft verdrietig genoeg voor veel onbegrip gezorgd bij familie en vrienden.
Dat ik nooit iets had gezegd, deed ze verbazen. Ik had het geprobeerd!!! Maar dat zagen zij anders.
Teveel pijn om ook nog op dat moment te zeggen wat ik hierboven allemaal wel uitleg.
En mijn schoonzus, die zo tot over haar oren in de ellende zat dat ze zelf niet doorhad dat een normaal gesprek niet meer mogelijk was, dat ze midden in haar zinnen stopte en op iets anders overging, zo in de war waren haar hersenen. En zij nam het mij kwalijk dat ik nooit had geprobeerd haar in vertrouwen te nemen.
Dat ze zelf duizelde van ellende, dat zag ze niet als obstakel??? Dat ik dan zou hebben moeten klagen tegen haar, over de door haar zo geliefde jongere broer?

Mijn eigen ouders begrepen er niets van. Ik scheiden van die ‘geweldige’ vent, (die hen toch ook vantijd tot tijd plost heel erg kon afkraken en hij soms zomaar ineens heel dwars tegen ging doen, wat zij weer totaal niet begrepen en waar ik tussenin schipperde) die zij gedurende mijn gehele lange verkeringstijd hadden afgekeurd en jarenlang op me in hadden gepraat hoe ongeschikt hij was! Inmiddels hielden ze van hem als van hun eigen zoon. Maar domweg doof en blind voor elke poging die ik had gedaan om te laten merken hoe slecht het ging.
Ze waren zo boos dat het contact wegviel in de maanden dat ik ze zo hard nodig had. (ik begreep hun verlies en verdriet heus wel hoor, maar voor mij was het wel een niveau of tig erger en traumatischer) Nu zien ze dat in, gelukkig. En op hun manier hebben ze het meer dan goedgemaakt. Ieder mens heeft zo zijn manier van handelen en van mijn ouders begrijp ik heel goed dat ook hun eigen jeugd zo een rol speelt. Zeker bij mijn moeder wiens jeugd heel zwaar was. Daarom kan ze niet goed omgaan met emoties en sluit ze zich helaas af als het moeilijk wordt. Dat was voor mij op dat moment een drama. Maar ik vergeef het haar want ik hou zielsveel van mijn ouders, ondanks de fouten die zij maakten. Ik weet dat ze alles doen wat in hun macht ligt om hun beiden kinderen zo goed mogelijk te behandelen en ze gunnen ons alle geluk.

Maar ondanks dat allemaal, op dat moment stond ik er zo goed als alleen voor.
Helemaal alleen heb ik een heel leven ingepakt. Letterlijk en figuurlijk. Megazwaar!

Mijn man, toen dus bijna ex, heeft al die tijd, bijna dagelijks een andere strategie geprobeerd. Maar toch vooral mokken. Maar gewoon vragen of ik wilde blijven, omdat hij dat graag wilde….Nee, ben je gek! dat niet. Geen traan behalve die paar bij de eerste woorden. Daarna geen emotie anders dan boosheid, wrok, woede, mokken.
Wel ging hij, na maanden mokken, in therapie! En de psycholoog kwam al snel met de conclusie: depressief.
Goh! Wist ik nog niet! (duh!)

psychiater19-1
En dat werd meteen WEL in de strijd gegooid als reden voor mij om toch vooral te MOETEN blijven.
Helaas, die fase was ik lang LANG voorbij.

Maar als doekje voor het bloeden was het tenminste wel iets om de sympathie van onze gezamenlijke vrienden mee winnen. Die arme man. Depressief. Hij ging eraan werken en toch ging zijn vrouw gewoon bij hem weg!
Hij had al die jaren voor haar gezorgd, terwijl ze crohn had. Dat had ik van sommige mensen wel gehoord. Hoe blij ik mocht zijn dat hij ondanks dat bij me bleef. Tsss. Idioten. We hadden een kind van 3 toen ik ziek werd. Ik was niet continu ziek hoor. Ik had crohn, Ik was het niet. (toen nog niet in elk geval, nu moet ik helaas toegeven dat ik en mijn naasten er niet meer omheen kunnen) ‘En nu had hij hulp nodig en was hij zichzelf niet en ging ze alsnog’. ‘Tegen de huwelijkse gelofte in hoor!’ Je hoorde ze dat bijna denken.
Wisten zij veel, dat mijn crohn voor mijn man een veel misbruikte smoes was als op zijn werk een beroep gedaan werd om ook in de avonduren door te werken, of zelfs als ze een gezellig samenzijn hadden (waar hij niet van hield). ‘nee, kan niet, ik moet mijn vrouw helpen’. hahaha lachtertje (nou, niet echt)!
Dat die hulp van hem nihil was, dat ik gewoon met vreselijke buikpijn over het aanrecht hing om toch voor het gezin een gezonde maaltijd te koken. Ik deed gewoon alles wat elke andere moeder en huisvrouw doet met uitzondering van hier en daar een dag dat het echt te erg was, maar dat overkomt ook gezonde mensen ook weleens. met griep of iets dergelijks.
Met dit verschil dat mijn crohn allang voor mijn man niets bijzonders (na bijna 15 jaar) meer was, en mijn pijn en leed werd niet eens meer opgemerkt of het was met ergenis.

Soms, in bepaalde omstandigheden kreeg ik wel zijn hulp. Vooral als hij iets kon regelen voor me (het was natuurlijk niet alleen maar slecht)  maar ik hielp hem meer dan andersom. Elke dag leek zijn thuiskomst wel de start van het therapie-uurtje. Hij klaagde wat er die dag allemaal (en dat was veel) weer tegen zijn zin was gebeurd, en ik luisterde en deed mn best oplossingen te bedenken (tevergeefs)
Elke dag kon hij zijn beklag doen bij mij. Maar zodra hij zijn klaagzang had gedaan, vertrok hij naar boven en nam voor zijn geliefde computer plaats, tot zijn bordje eten beneden op tafel stond en wat hij braaf maar woordeloos naar binnen werkte, om erna weer zo snel mogelijk naar boven te vertrekken.

Niemand die dit wist.
Ik bestond gewoon niet. Ik was meubilair.

Maar ‘Du Moment’ dat ik voor mezelf koos, liet echt iedereen me als een baksteen vallen.
Ik hoorde niets van mijn beste vriendinnen. Een vond duidelijk dat ik fout bezig was om die arme depressieve man in de steek te laten.
De andere vriendin leek te denken dat ik wel naar haar zou komen en ik wachtte tevergeefs op een teken van vriendschap, op zn minst een luisterend oor.
Mijn nicht,  die een stuk ouder is, met wie ik altijd een vriendschappelijke band had gehad, wilde helemaal niet kiezen. Daar had ik begrip voor. Ik waardeerde dat zij in elk geval leek te begrijpen dat ik deze stap niet zomaar zette. Ze oordeelde niet. Maar later bleek dat ze dat toch had gedaan.
En ook al snel bleek dat zij met haar gezin veel meer contact had met mijn ex en zijn nieuwe vrouw, dan met mij. Toch vreemd. Mijn familie. Van mijn geboorte af aan kende ik haar, en zij koos voor mijn ex-man. Pijnlijk!

images(2)

Al met al is ook dat contact verbroken toen ik doorhad dat ze eigenlijk ook trapte in de leugens en spelletjes van mijn ex en ze slechts uit beleefdheid contact hield met mij.

Ik keek net op facebook getriggerd door een gezamenlijke kennis die ik tegenkwam, of die ene goede vriendin, met wie ik zo actief was, die ik leerde kennen toen haar zoontje en mijn dochtertje in de kleuterklas beiden als enige met tranen bij het ronde raampje bleven staan. Beiden veel moeite hebbend met de vertrekkende moeders.
Onze gezamenlijke pijn, om onze kinderen met tranen over hun wangen stromend, toch te moeten achterlaten, schepte een band.
Zo begon het, en het duurde nog lang voor we het contact verloren omdat zij leek te kiezen voor mijn ex.
Inmiddels zijn we 10 jaar verder. En vond ik mijn vriendin op facebook. Ze was altijd erg zwaar geweest, maar nu zag ik haar met een afgetraind lichaam, een smal koppie en gebruind en gespierd op de tennisbaan. Echt iets voor haar om haar leven zo helemaal om te gooien naar een gezondere levenstijl. Iets van trots voelde ik. Genegenheid zelfs.
Tot ik bij haar spaarzame fb-vrienden als 1e bovenaan mijn ex-man tegenkwam. En iets verderop zijn vrouw.
Ik zou misschien een berichtje hebben geschreven, als ik niet ook haar erbij had zien staan.
Tegelijk, zij is er voor mij duidelijk niet geweest, dus ik zou al over mijn schaduw zijn gestapt met een berichtje aan haar.
Maar na 10 jaar doet dit toch nog steeds pijn. Dat ik na 10 jaar nog niet voorbij dat slechte imago kom wat toen van mij is gemaakt.
Dat ik nog steeds niet het gevoel heb een eerlijke kans te krijgen, met een poging iets van het contact te herstellen.
Niets anders dan tranen, bracht me deze ontdekking.
Scheiden doet lijden. Meer dan ik ooit voor mogelijk hield. En toch heb ik het enige  gedaan wat ik op dat moment nog kon doen.
Het enige dat mogelijk was.

Natuurlijk zijn er veel nieuwe mensen in mijn leven. Maar aangezien ik alleen maar achteruit ben gegaan lichamelijk, zijn die contacten veel oppervlakkiger. Hoewel, sommige niet. En bij nader inzien waren de vriendschappen van toen ook niet meer dan 1 nacht ijs dun.

Ik zette dit, in veel minder woorden neer op een besloten groep gerund door een relatiecoach. Dit was haar veelzeggende heldere reactie;

Uiteraard doet het nog pijn als het onder je aandacht gebracht wordt. Dat soort pijn van verraad en de daarop volgende eenzaamheid slijt slechts een beetje. Het verdwijnt naar de achtergrond. Maar als het aangeraakt wordt, vlamt het op. Net als het verlangen naar contact..
Dat iemand die narcistisch gedrag vertoont ook of alleen de diagnose depressie krijgt, komt wel vaker voor. Dat een man pas hulp zoekt als zijn vrouw niet langer zijn problemen voor hem draagt, is ook een veelvoorkomend verschijnsel. Dat hij er in slaagt de vriendenkring te manipuleren die hem als zielig gaan zien en voor hem gaan kiezen, is ook een bekend verschijnsel. Dat hij vervolgens ook nog eens snel te hulp wordt geschoten door een nieuwe vrouw, is ook heel normaal. Hij heeft immers een extreem afhankelijke persoonlijkheidsstructuur.

Ondertussen is het enige wat jij kunt doen, jezelf troosten. Je realiseren dat jouw hart voor je vriendin niet gesloten is. En besluiten om niet naar je verlangen naar contact te luisteren omdat je vriendin niet in staat is om jouw standpunt te zien en jou te ondersteunen in jouw verlies.

Tot zover het advies van de relatiecoach.
Duidelijk dus. Ik zal geen contact zoeken met oude vrienden. Mochten zij inmiddels wel wijzer zijn geworden, dan staat het hen vrij contact met mij op te nemen. Ik verwacht niets.

Tevens staat het een ieder, die zich in dit verhaal herkent, vrij te reageren. Dat kan hier op deze post, maar desgewenst ook privé. Kom ik verbitterd en een tikje wraakzuchtig over? Dat kan, maar ik zal toch het gesprek aangaan.  Mijn telnr is nog steeds hetzelfde. Ik heb nooit de lijnen der communicatie dichtgegooid. Wat mij betreft hadden we allemaal vrienden gebleven, of weer geworden nadat de eerste storm was gaan liggen. Ik ben geweigerd bij het sterfbed van mijn schoonmoeder. Mij werd de mogelijkheid mijn belofte aan haar, om naar haar begrafenis te gaan, ontzegt. Mijn naam en alles waar ik voor sta is door het slijk gehaald. Het enige dat mij rest om mijn kant van het verhaal te vertellen is dit blog. En zelfs hierin laat ik merken hoezeer ik de mensen om mij heen liefhad. Naast mijn uithalen van pijn, is dat OOK te lezen.

Dit blog is volkomen anoniem en ik noem behalve hierboven een veel voorkomende voornaam, geen namen. Het staat nergens geregistreerd als zijnde het blog van ……Men moet wel heel inventief zijn, wil men hieruit kunnen vinden wie ik ben, en zelfs dan, moet men eerst dit blog kennen, en de gebruikelijke weg is eerder andersom. Ooit is er gezocht naar mijn persoon en is men hierop gekomen. Maar geen van jullie vrienden of kennisen of de familieleden van de andere kant, zal dit ooit lezen en over jullie oordelen, zoals over mij WEL is gedaan. Die bereik ik hier niet mee. Ik had natuurlijk hen allemaal kunnen wijzen hierop, pas dan had ik eerlijke kansen gehad, maar ook zo ben ik niet. Dus, ik vind het nogal meevallen, met de schade die mijn schrijven veroorzaken kan. Hooguit kan men bij zichzelf te rade gaan of ik wel zo fair ben behandeld. Dat zou degene sieren. Ga eens uit van degene die ik was, en niet af op verhalen die gekwetste ego’s hebben verzonnen.

Nogmaals; schrijf me, bel me. Ik bijt niet. Ik ben dezelfde persoon als ik altijd was, alleen met een geknakte ziel.

Iets anders is het als ik ooit nog mijn verhaal compleet opschrijf en het naar een uitgever breng, zoals zoveel mensen doen die veel pijn en onrecht is aangedaan. Zelfs dan is er niets tegen te doen. Het is een vrij land. Men mag zijn/haar levensverhaal publiceren, zoals hij/zij het ervaren heeft. Zolang je maar geen namen noemt. Alleen zal dan iedereen weten van wie het komt en de link kunnen leggen met mijn verleden. Pas DAN zouden de beide versies tegenover elkaar staan en kan iedereen eerlijk beoordelen. Misschien, ooit.

 

2 reacties leave one →
  1. Anoniem permalink
    mei 28, 2018 7:34 am

    Ik begrijp jou.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: