Spring naar inhoud

Vervolg ouderverstoting.

maart 1, 2017

Door het grote aantal reacties dat ik krijg op het onderwerp van ouderverstoting toch maar weer een blogpost hierover.
Het is schrijnend te lezen hoeveel mensen hiermee te maken hebben. Steeds meer. Ik vraag me oprecht af hoe dat komt.
In de media is wel veel aandacht voor vechtscheidingen. Vaak de 1e tekenen van gevaar op ouderverstoting. Ik vind het wel vaak moeilijk om te lezen dat nog steeds het idee bestaat dat waar er twee vechten, er twee schuld hebben.
Dat kan ook echt anders gebeuren hoor.
Zo heb ik vanaf het allereerste moment duidelijk gemaakt, aan mijn ex, dat ik heel graag als vrienden wilde scheiden, en ik ook echt contact wilde houden. Natuurlijk vooral omdat we allebei ouders zijn van hetzelfde kind. Maar ook omdat hij mijn 1e liefde was. Ik  zowat met hem ben opgegroeid. En dat het tussen ons niet meer ging kwam niet door 1 iets maar wel tientallen “ietsjes” waar hij naar mijn mening best wel een rol in had, maar ook heel veel dingen, waarvan ik moest erkennen dat hij het niet anders kon. Al dacht ik een lange tijd van wel. En daar erken ik meteen mijn rol. Te veel verwachtingen. Niet uitgaan van onkunde maar van onwil.
Na de eerste rauwe maanden wisselde het zeer sterk in ons contact. Het ene moment was hij ronduit pissed en agressief. Het volgende hielp hij me nog met dingen die hij gewend was voor mij te doen. Ik heb alles van zijn kant genomen zoals het kwam. Heb de beledigingen gelaten en ben nergens tegenin gegaan.
Ik was degene die was gegaan, en alleen daarom al zat ik met schuldgevoel. En ook daarom accepteerde ik zijn boosheid. Daarmee kan ik dus geen enkele rol in de vechtscheiding die het achteraf toch werd, aanvaarden. Ik ben in alle omstandigheden rustig gebleven en ben niet terug gaan meppen, verbaal.
Ook heb ik niet meegedaan met kwaadspreken over hem. Dat dat andersom wel gebeurde had ik niet in de gaten. Hoewel ik wel van dochter zelf hoorde dat hij wel erg dramde over het 1e kerstdiner met mijn familie. Hij maakte er elke keer flauwe opmerkingen over, en mijn dochter gaf toe dat hij het haar erg lastig maakte. Ze zat duidelijk in een loyaliteitsconflikt. Achteraf zou ik dit hebben moeten zien als de 1e tekenen van ouderverstoting, maar omdat ik er nooit van had gehoord en het ook niet voor mogelijk hield dat zoiets kon gebeuren, heb ik die tekenen niet herkend.
Op dat moment was het contact dat ik nog had met mijn ex heel zeldzaam en bestond er alleen nog maar uit dat hij belde als hij iets van mij nodig had, en was het van zijn kant doorspekt met verwijten en insinuaties, steeds maar weer, dat het contact tussen onze dochter en mij niet al te best ging, wat op dat moment helemaal niet waar was, het ging best ok, gezien de omstandigheden. Dat zei hij dan met een vilein toontje. Ik ontkende dus dat het moeizaam verliep.  Ook dat zie ik achteraf duidelijk als bewijs dat hij toen al bezig was om haar van mij te vervreemden.
Dus schuld van mijn kant, dat het contact met ex op gegeven moment alleen maar op rottige gesprekken uitliep, is er niet. Ik heb hem op de man af gezegd dat ik graag wilde dat we weer vriendelijk tegen elkaar konden doen, maar hij zei daarzelf helemaal geen behoefte aan te hebben. Hier herkende ik overigens mijn exman totaal niet in.
Gezien het feit dat ik hem vanaf mijn 15e al kende, van 1982 tot 2008 waren we samen geweest, als paar, mag ik op zijn minst zeggen dat ik hem net zo goed kende als iemand een ander werkelijk tot in detail kan kennen, maar dit was duidelijk geinstrueerd. Door de nieuwe vrouw. Een oudere vrouw. Een die op haar +- 44ste nog nooit had samengewoond en nu de buit binnen had. Daar kon ze natuurlijk geen ex, of echte biologische moeder bij gebruiken.

Bleef mijn ex zeer behulpzaam tussen zijn boosheid door, in de tijd dat hij nog alleen was. Een eigenschap die hij nu eenmaal heeft, en waar hij heel moeilijk tegenin kon gaan, als die hulp hem soms slecht uitkwam, meestal deed hij het dan toch. Nu kon hij ineens, tegen zijn heilige belofte in dat ik ondanks de scheiding, ALTIJD op hem kon rekenen, met gemak alle beloften intrekken en me zelfs niet meer te woord staan. Dit was zo niet HIJ dat het voor mij als gesneden koek was, van wie die halstarrigheid werkelijk vandaan kwam.
Voor de rest, wat betreft het terugtrekken van mijn dochter, steeds weer, tussendoor goed contact hebbende, en waar zij me regelmatig zei hoeveel ik haar tot steun was, en dat ze zich zonder mij geen raad zou weten, en dan toch kwam het weer zover dat ze afstand nam en ik die laatste keer  besloot, OK, nu ga ik niet meer smeken en praten als brugman om alsjeblieft weer in haar leven te mogen. Want ik ben geen speelbal die je te pas en te onpas kan weggooien of terughalen. Ik wist heel goed hoe koppig ze kan zijn, en welk risico ik nam. Maar wat voor signaal geef ik af, als ik zo met me zou laten sollen? Dat ze kon doen wat ze wilde, en als ik maar een strobreed in de weg zou leggen dat ik weer mocht wegblijven? Een kruipende moeder. Was ik geweest. Niet meer. En zo kon ex en zijn bazin verder in alle rust werken aan een leven waaruit ik volledig gewist ben.

Ik wilde eigenlijk reageren op de vele reacties. Maar het blijkt steeds weer, ook bij mezelf dat je in kringetjes blijft gaan. Teruggaan naar vroeger. Zijn er aanwijzingen dat dit eraan zat te komen? Heb ik fouten gemaakt die toch schadelijker waren dan ik dacht? Nee! Daar blijf ik bij. Als je naar programma’s kijkt waar kinderen hun ouders blijven steunen, bezoeken, hunkeren naar liefde, bij mensen die als ouders duidelijk wel meerdere keren sterk hebben gefaald, dan kan je er niet bij dat jij als zorgzame, integere ouder zo wordt afgerekend met verhalen die je totaal onbekend zijn.
Je blijft piekeren En omdat de pijn zo scherp is, probeer je die zo ver mogelijk weg te stoppen. Maar als dan het onderwerp wordt aangesneden, dan stromen de woorden er toch weer uit.

In jullie reacties, lieve lotgenoten, herken ik dezelfde patronen. Dat zou ons moeten steunen. Want alleen wijzelf en een handjevol mensen om ons heen, geloven 100% dat we hier geen schuld in hebben. Juist die patronen die zo overeen komen, duiden zo duidelijk op een constante sturing, een hersenspoeling, een kwaad dat tussen ons en ons kind is gekomen. Zo subtiel, dat het kind het ontkent als je ze er op aanspreekt. Zo gekwiekst dat het kind zelf overtuigd is dat het ontbrekende contact iets is dat zij hebben gewild en bewerkstelligd. Dat zij slechts een pion zijn voor de kwaadwillende andere ouder, of diens partner, of soms zelfs grootouders, hebben ze totaal niet door en willen ze ook niet inzien. Misschien is dat voor hen te pijnlijk. Immers, ze hebben nog maar 1 ouder over. Hem of haar veroordelen omdat ze ervoor hebben gezorgd dat het kind nog maar 1 ouder over heeft, is natuurlijk ondoenlijk. Want dan hebben ze niets meer over. Ze hebben de andere ouder pijn gedaan. Heel erg veel. Ik denk dat ze dat ook wel weten. En dat maakt de terugkeer naar ons enorm moeilijk.

Zij zijn, denk ik, bang. Ik ben dat zelf ook. Het is al zo lang geleden dat ik niet meer durf te vertrouwen op onze band van toen. Wie is ze nu? Kan ik het wel aan, als er ooit contact is? Kan ik over die grote hoop verdriet en leugens heen? Ik weet het niet. Ik heb de antwoorden niet. Als haar moeder is mij  vroeger al wel verweten dat ik altijd gelijk wilde hebben, en alle antwoorden had. Ik was inderdaad wel erg zeker van mijn zaak. Aan de oppervlakte, binnenin twijfelde ik heus wel, en zocht ook naar fouten van mijn kant, maar dat is misschien te weinig zichtbaar geweest. Maar nu geef ik het helemaal toe. Ik weet het niet. Niet hoe ik moet handelen. Wel contact zoeken? Bel je? Mail je? En zo ja, doe je dan heel lief, hartelijk, of moet je juist afstandelijk zijn? Begin je met lieve kind, of beste ….., of alleen met Hoi. En eindig je met mama, of met je naam? Het idee dat wat je ook doet, het altijd fout is, is verdomd lastig.

Het blijkt wel, ik ben niet de enige. Maar helaas in de media speelt vechtscheiding wel enorm, maar ouderverstoting nog amper. Ik heb helaas geen tv, hoewel, mijn eigen keuze maar in die zin helaas, dat ik niet weet wat de commerciele zenders doen.
Dus zijn er inmiddels programma’s die er wel aandacht aan besteden? Kun je me dat laten weten, lezers?

Ik doe mijn best om ieder die reageert  te beantwoorden. Maar soms glipt er weleens een tussendoor. Sorry als dat gebeurt. Blijf reageren alstublieft. Misschien kan ik de reacties eens bundelen en er mee naar een omroep of de politiek. Of iest anders, tips zijn welkom!

En aan alle ouders die hun kind moeten missen; je bent niet alleen. Maar het is en blijft iets verschrikkelijks. Zo oneerlijk en onbegrijpelijk. En vooral zo verdomd zonde. Want het had zo mooi kunnen zijn. Sterkte!

tmp_1982-images-746888447

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: