Spring naar inhoud

Ouderverstoting, mijn verhaal.

april 2, 2015

Ouderverstoting.

Ik kende het woord niet, tot een week of 2 geleden. Ik was op fb aan het zoeken naar ouders die, net als ik, geen contact meer hebben met hun kind(eren) en daar vanzelfsprekend, onder lijden. En wat bleek, er is een groep voor, waarschijnlijk zelfs meerdere, en enorm veel ouders die ongeveer hetzelfde meemaken als ik. Dat ik niet de enige was, dat dacht ik al. Maar dat er zoveel ouders zijn met bijna dezelfde ervaringen en gevoelens en dat het een syndroom is met de naam PAS, dat wist ik allemaal niet.
Maar net als ik, zijn er ouders die hun kind niet meer zien, na de scheiding met de andere ouder. Het kind wordt weggehouden en/of gemanipuleerd om het contact te verbreken. Soms duidelijk, soms subtiel, maar met hetzelfde resultaat. En een heleboel slachtoffers. Zowel de verstoten ouder, als het kind zijn slachtoffer. Met enorm ernstige gevolgen. Dat is de reden dat ik mijn verhaal wil doen, maar ook omdat ik net gisteren via via hoorde dat ze haar leven echt op de rit heeft, goed bezig is, (ik wist dat ze het kon) en bovenverwachting presteert. Dus trots maar ook verdrietig dat ik dit niet kan laten weten.

tmp_17742-images(2)256760955

De officiele uitleg is als volgt:

Ouderverstoting – Oudervervreemding
Kind- en Familievervreemding in Nederland
Informatie over het ongegrond en moedwillig ontnemen/saboteren tot zelfs volledig verbreken van de wederzijdse contacten en het familieleven van kinderen met één van hún welwillende ouders en hún halve familie en het mogelijk resulterend ouderverstotende gedrag bij die kinderen: het Parental Alienation Syndroom.
Door ouders tijdens of na een (vecht)scheiding, evt. met (onbewuste) hulp/steun van of door sociale omgeving en jeugdzorg, RvdK (justitie) en/of rechtbanken).
(Uitleg NL: PAS – Uitleg Engels: PAS)

Het gaat grotendeels als volgt; het ouderpaar gaat scheiden. Een van de ouders kan niet omgaan met het verdriet en wordt boos en wraakzuchtig. Uit die woede gaat die ouder het kind beinvloeden door kwaad te spreken over de ander, of neerbuigend doen als het kind verteld over het leven bij de andere ouder. Het kan dus heel duidelijk, maar ook heel subtiel gaan. Het kind is in een loyaliteitsconflict. En dat is voor een kind heel zwaar. De ouder kan medelijden proberen op te wekken bij het kind. Of herhaaldelijk beweren dat de andere ouder faalt in het ouderschap. Dat het niet of veel minder om het kind geeft. Etc. Etc.
Als dergelijke opmerkingen door 1 ouder vaak genoeg herhaald worden, dan zal het kind steeds meer moeilijkheden krijgen om hun oprechte gevoel voor die andere ouder te durven voelen en zal het op gegeven moment meer rust hebben als het kind het contact met de andere ouder verbreekt. Wat het kind zelf nog voelt of wil is voor hem of haar onduidelijk geworden. Dit is wat er gebeurd, in mijn eigen woorden. Op deze sites kunt u de officiele beschrijvingen lezen en nog meer andere soorten van ouderverstoting, en de gevolgen voor de verstoten ouder en het kind.

Hieronder mijn verhaal waarin ik zal proberen rekening te houden met privacy-gevoelige informatie.

De eerste tijd na de scheiding.

Ik ben een 47 jarige vrouw en moeder van een dochter van 23. Ik heb haar al 3,5 jaar niet gezien. Ik ben 6,5 jaar geleden gescheiden van haar vader. Ze woonde, net na de scheiding bij mij. Het was een hele zware tijd. Ook al was ik de initiatiefnemer voor de echtscheiding, toch had ik het er allemaal heel erg moeilijk mee. En zij natuurlijk ook. Daarbij kwam nog dat ik veel last had van de ziekte van crohn, die in tijden van stress behoorlijk opvlamt. Ik was ook nog genoodzaakt om te gaan werken, terwijl ik daar vanwege mijn ziekte eigenlijk niet toe in staat ben. Ik was voor die tijd al jaren 100% arbeidsongeschikt geweest. Tot de herkeuring van het uwv in 2007. Alles bij elkaar was het een behoorlijk stressvolle en moeilijke periode voor ons beiden. Mijn dochter kreeg een grote kamer met een 2 persoonbed, zodat haar vriendje kon blijven logeren wanneer ze maar wilde. Uit schuldgevoel gaf ik mijn dochter veel vrijheid om haar leven in te richten zoals ze dat wilde. Met die vrijheid kon ze eigenlijk niet omgaan en sloeg daarin door. Ze wilde mijn gezag helemaal niet meer aanvaarden. Als 17 jarige zat ze natuurlijk sowieso in een moeilijke leeftijd. Was ze eerst blij dat ik ging scheiden omdat de boel al jaren onhoudbaar was in de oude situatie (zij en haar vader maakten enorm veel ruzie), nu idealiseerde ze plotseling haar leven van voor de scheiding en ging het mij heel erg kwalijk nemen dat het nu zo totaal anders was. Die wrok, onze verwerking en het niet meer aanvaarden van mijn gezag, zorgde voor veel strijd en na een half jaar een enorme escalatie.
Ik stelde voor dat ze een tijdje bij haar vader zou logeren en dat we beiden met wat afstand, tot rust zouden komen. Haar vader maakte van de gelegenheid gebruik om haar meteen op zijn adres in te schrijven en al haar spullen te komen halen. Nog apatisch van alles dat er was gebeurd, was ik geen partij in deze actie van kordaat en strategisch optreden. Eerst was ze nog een tijd boos en hield ze de boot af. Maar ik heb mijn best gedaan om weer terug te mogen in haar leven en uiteindelijk lukte dat. Ze woonde vanaf dat moment bij hem. Ik dacht eerst nog dat het misschien beter zou zijn. Ik woonde 5 minuten bij haar vandaan en ik dacht dat ik met de afstand die er was, haar juist beter zou kunnen begeleiden in haar verwerking en haar toekomstplannen.
Maar bij vader ontbrak het aan elke vorm van structuur. Hij gedroeg zich als iemand die toevallig in hetzelfde huis woonde. Betaalde alles maar daar hield zijn verantwoording op. Niks nieuws onder de zon, wat dat betreft. Na een hele korte periode van zorgzaamheid, vervielen ze in de oude gewoonte van hoogoplopende ruzies en mijn dochter liep meerdere keren weg van huis, om nachtenlang als een zombie door de stad te lopen, zonder op de continu zoemende gsm te letten. Ons allemaal laten zoeken en bellen. tmp_17742-teenagedepression-1402330711
Inmiddels was ze duidelijk depressief. Ze wist niet meer wat ze wilde. Ik probeerde met haar te praten maar ik kwam geen steek verder. Er werd een psycholoog ingeschakeld en ik kon niet anders dan het beste ervan hopen. Ik deed werkelijk alles wat ik kon, maar een inmiddels 18 jarige die alle hulp afwijst, depressief is en niets meer wil is, verdomd moeilijk te helpen. Het contact tussen mijn ex en mij was toen redelijk. Al bleef hij de schuld stelselmatig bij mij leggen. Ik, nog steeds uit schuldgevoel, alles zonder tegengas, incasserend, liet ik het zo en gaf geen respons, maar probeerde wel met hem tot goede oplossingen te komen.

Nieuwe liefde bij vader.

Toen ex een nieuwe vriendin kreeg en vaker bij zijn vriendin was dan thuis, werd mijn dochter weer wat kalmer. De ruzies daar waren grotendeels voorbij en ze had het rijk alleen. Het leek wat beter te gaan. Ik woonde zelf een half jaar samen, toen mijn vriend heel ernstig ziek werd en voor 3 maanden in het ziekenhuis belandde met een acute pancreatitis. Gedurende die 3 maanden is hij heel vaak in direct levensgevaar geweest. Een zenuwslopende tijd. Dat terwijl ik nog mijn scheiding en alles wat er met mijn dochter was gebeurd aan het verwerken was, mijn eigen ziekte ook steeds erger werd en ik nog altijd probeerde mijn werk uit te voeren bij het Hoogheemraadschap.

De 2e aanleiding tot contactbreuk tussen ons.

Mijn dochter hield met dat allemaal geen rekening en bleef naar mij veeleisend. Toen ze op een dag nog wat spullen wilde halen uit haar oude kamer in mijn huis, terwijl ik in het ziekenhuis was bij mijn vriend, spraken we af dat ze de groep vrienden buiten zou laten als ze zichzelf binnenliet met de sleutel. Bij thuiskomst was er in het stof van de schouw geschreven ‘vies’. Logisch dat ik niet toekwam het huis schoon te houden met een baan, een ziekte en 2 keer per dag mijn doodzieke vriend bezoeken in het ziekenhuis.tmp_17742-bad-times-pass1896985885

Ik belde mijn dochter om uitleg en toen bleek dat ze zich niet had gehouden aan de afspraak en de vrienden gewoon mijn huis binnen had gelaten. Het was de zoveelste actie van haar waaruit bleek dat ze lekker deed waar ze zin in had, en geen oog had voor mijn sitatie. Op die leeftijd niet ongebruikelijk. Maar door alle stress en vermoeidheid reageerde ik kwaad. Ze had voor haar gevoel de touwtjes in handen, dus strafte ze me door het contact weer te verbreken (had ze daar aanmoediging voor van vader?).
Ik twijfel er niet aan dat mijn ex al een hele tijd zijn best deed om mij zwart te maken. Dat deed hij in mijn gezicht ook elke keer. Hij gaf ook, bij elk contact dat ik met hem had, aan dat hij jaloers was op de band die ik met haar had. En ik had gehoord van mijn dochter, hoe hij stelselmatig probeerde haar ertoe te bewegen om niet naar familiedagen te gaan, van mijn kant vd familie. Dus mijn boosheid was de oorzaak van haar uitroep om geen contact te hebben, maar of het de enige reden was betwijfel ik. Wel weet ik inmiddels zeker dat hij het in stand hield.

Dat was dus de 2e keer. Ik merk dat ik teveel uitgebreid vertel, zodat het wellicht een te lang stuk tekst gaat worden. Ik zal iets beknopter zijn. Na een maand of wat, toen mijn vriend weer thuis was heb ik er alles aan gedaan om het contact te herstellen. Dat is weer gelukt. We hebben een het een tijdlang heel leuk gehad. Ze woonde nog steeds in het huis van ex. Hij was zo goed als ingetrokken bij zijn vriendin en mijn dochter was eenzaam. Toch lieten we het beiden zo. Je kunt ook iemand niet steeds laten verhuizen, al naar gelang de bui. Zij had een compleet nieuwe kamer in het huis van haar vader en ik had intussen een hobbykamer gemaakt van de kamer die zij eerst had. Ook had ik niet het idee dat ze op een aanbod om terug te komen, zat te wachten. Ondanks de eenzaamheid. Ze kwam regelmatig eten en dan bleef ze tot bedtijd en bracht ik haar op de fiets terug. Ik denk met veel genoegen terug aan die tijd. Die avonden bij ons. Na het eten deden we een spelletje of knutselden we en we hebben toen samen heel veel lol gehad. tmp_17742-o-TEEN-DAUGHTER-facebook890900544Ook het terugbrengen op de fiets was heel leuk. Omdat ik fietsend amper vooruit kwam maar achterop weer pijn in mijn achterste kreeg, was het een stuntelritje waar we beiden heel erg om moesten lachen. Zo leken we meer vriendinnen dan moeder en dochter.

Ze kreeg weer verkering met haar 1e vriendje. Dus trok ze zich weer terug in haar eigen leven. En ik ging verder met het mijne. Ik werd geopereerd en mijn contract op het werk werd niet omgezet in een vaste aanstelling, vanwege het vele ziekteverzuim. Ik wilde al lang weg uit de randstad en ik pakte mijn kans en verhuisde naar Noord Brabant. We hielden contact en het was ok. Totdat haar verkering uit ging en haar vader met zijn nieuwe vriendin samen een huis gingen kopen en mijn dochter geacht werd bij ze in te trekken omdat ex zijn woning ook verkocht. (ondanks de heilige belofte dat hij dat huis hoe dan ook zou houden dus zij was ervan uit gegaan dat ze er mocht blijven wonen).  Het liep helemaal niet daar. Ze hadden continu ruzie en mijn dochter had het echt totaal niet naar haar zin. Ze belde en skypte elke dag urenlang met mij. En ik hoorde het allemaal aan en probeerde zoveel mogelijk te begeleiden en te helpen. Ze werd steeds somberder en ik deed alles om haar op te vrolijken. Ook moedigde ik haar aan om een baan te vinden en zelfstandig te gaan wonen. Maar ex en zijn vriendin vonden dat ze toch weer naar school moest. Inmiddels was ze bijna 19. Ze was geen schooltype en dit was gedoemd te mislukken, wist ik. Maar ik had er niets meer over te zeggen. Sinds ex met een nieuwe liefde was, werd elk contact met mij verbroken en werd slechts het hoognodige aan info uitgewisseld. Maar zeggenschap had ik totaal niet meer. Dus ze ging naar school en kreeg een kamer bij vader en vriendin.

Uit huis gezet.

Het ging echt bergafwaarts en ik moest lijdzaam toezien. Wat ik ook aandroeg aan oplossingen, het had geen enkele zin. Het ging zoals zij het wilden en het mislukte, zoals ik had voorzien. De school werd gestaakt. Weer een nieuwe (foute) verkering (van dochter) was erbij gekomen en de band tussen mijn dochter en de vrouw des huizes was er een van pure haat. Dat escaleerde natuurlijk ook. Na een maand of 3 in het nieuwe huis te hebben verbleven is ze door haar vader op straat gezet. Zonder een cent op zak. Zonder slaapadres. Zomaar, naar buiten, nu.tmp_17742-3-efb-blue-300x225-1520647288
Ik schrok me gek. Natuurlijk deed ik alles om het op te lossen. Belde de politie of dit wel kon. Die zijn daar naar toe gegaan en zeiden dat ze niets konden doen. Ze stond buiten. Haar vader kon het kennelijk niets schelen. Al zou ze op een bank in het park slapen. Ik bood aan dat ze kon komen. Al moest ze dan bij mij ook op de bank slapen, want een extra kamer had ik niet in mijn kleine huisje. Op zoiets had ik niet meer gerekend. Mijn dochter zou de randstad nooit verlaten. Dus ze sloeg het aanbod af en klopte aan bij haar nicht. Daar heeft ze een paar weken op de bank geslapen en werd vervolgens in huis gehaald bij opa. De vader van haar vader. En voor zover ik weet, woont ze daar nog.
Vanaf mijn plek deed ik alles om haar te helpen. Belde instanties en opvanghuizen. Maar ze was inmiddels meerderjarig dus veel konden ze niet doen. En ze wilde ook niets. Ze zat bij nicht en later bij opa en ze vond het best. Geen school, geen werk, geen uitkering. En die foute vriend. De vriend die zowel haar als nog een meisje bedonderde, en dat wist ze. Na een kort baantje waarbij ze het moedwillig verpestte werd ik ook minder behulpzaam. En toen ik ook in die tijd weer zieker werd en ik de continue stroom van hulp en aandacht niet kon volhouden, bekoelde de relatie weer tussen ons.
Intussen probeerde ex haar weer te paaien met geld en cadeau’s. En dat lukte. Ze kwam weekenden bij hen en kreeg van alles. Dat ze hem die streek, van uit zijn huis gooien, had vergeven, daar snap ik nog altijd niets van. Intussen deed ik pogingen om haar weer wat meer te zien en ook om haar weer eens bij mijn familie te brengen. Maar dat mislukte steeds. Ik weet dat mijn ex hier echt keihard tegen werkte. Hij had een hekel aan mijn ouders en broer en deed alles om die haat over te brengen op mijn dochter. Dus mijn verjaardag 2011 regelde ik zo dat iedereen naar Brabant kwam en dat mijn ouders mijn dochter zouden ophalen. Maar net voor dat ze bij haar waren smste ze dat ze ziek was en weer niet kwam. De zoveelste keer.

In Luxemburg op vakantie en in Nederland weer een drama.

Ik ging een week erna op vakantie. Inmiddels had ik geen felicitatie, noch een fijne vakantiewens gekregen van haar. Mijn geduld begon op te raken. Toen in de vakantie haar verkering uit ging omdat ze er weer achter kwam dat hij haar belazerde, probeerde ze me te bereiken op mijn vakantieadres. Ik zat die dag in de bergen. Het bereik van mijn gsm was slecht en ik was door de combinatie van mijn pijnmedicatie en de kronkelige bergweggetjes ziek geworden. Dus hoevaak ze ook belden. Ik kon niet opnemen. Ik zat groen en geel naast mijn vriend in de auto, tot niets in staat dan me rustig te houden, anders zou ik over mijn nek gaan. Inmiddels had ik op mijn voicemail al gehoord waar de hele paniek over ging. Nou, eerlijk gezegd kon ik me daar niet heel druk over maken. Immers, ik had vanaf dag 1 gezegd dat deze jongen haar zou bedriegen. Zo was hij namelijk met haar begonnen. En op een gegeven moment wil je toch dat de zorgzaamheid, zelfs al ben ik de ouder en zij het kind, toch op zijn minst een klein beetje, van 2 kanten komt. Toen ik ’s middags terug was op de camping, dook ik doodziek mijn bed in om een paar uur te slapen van die uitputtende bergrit. Toen ik wakker was en het ging weer een beetje was het eerste wat ik deed, dochter bellen. Ik kreeg haar aan de lijn en heel koel zei ze; het hoeft niet meer. Ik ben bij …. (nichtje). Daarna belde ik haar vader. Die uitriep; ‘Wat ben je nou voor moeder, dat je je kind niet eens bijstaat als haar verkering haar belazerde?’ Alles wat er was gebeurd die dag, ik had het gehad! En heb hem verteld wat ik niet mocht vertellen. Dat die knul dat al eerder had gedaan. En dat was de druppel. Maar ik moest toch verklaren, waarom ik er niet zo zwaar aan tilde! Ik werd toch ook met mijn rug tegen de muur gezet. tmp_17742-Split-In-Two1-1227953711
Ik kreeg daarna een sms van dochter: ik wil geen contact meer met je.
Bij thuiskomst van vakantie bleek dat ze me van haar facebook had afgegooid, mijn vriend ook. Dit was de 3e keer dat ze aangaf het contact te verbreken. De andere 2x had ik het proberen op te lossen maar iedere keer was het toch een eenrichtings contact geweest. Een contact met een dreiging boven mijn hoofd. ‘Zet één stap te ver en het is weer voorbij.’ Ik moest gewoon boete doen voor die scheiding en inmiddels had ik dat, naar mijn idee, meer dan genoeg gedaan. Het was klaar. Ik wilde wel een relatie met haar, maar op een normaal niveau. Van geven en nemen.

Dit is allemaal (of wel?) nog geen ouderverstoting. Hoewel de rol van ex duidelijk wel die richting op ging. En hij heeft heus zijn steentje bijgedragen aan het ‘boeteverhaal’. Maar verder was het ook gewoon een samenloop van omstandigheden en karakters die ook wel botsen en koppig en trots zijn. Maar dat mijn familie werd genegeerd, dat is de sturing van ex. Mij zwart maken eveneens. Het was zo duidelijk dat ik moest kruipen, en oh wee als ik opstond! Dan was het fout. Van wie kwam dat?

En verder, zonder dochter.

Maar daarna, niets meer. Via via hoor ik het een en ander. Het geld groeit daar aan de bomen en dochter wordt gepaaid met shoptripjes in het buitenland. Kleding van dure merken. Rijbewijs en een auto worden (grotendeels? Of helemaal) betaald.

Mijn moeder doet alles om het contact met haar kleinkind te behouden maar moet het nog steeds doen met een mail eens in de zoveel tijd. Toen ik hoorde dat ze eindelijk een baan had en daarbij ook nog leerde was ik trots en mailde haar dat. Maar ik kreeg geen antwoord. Ik heb ook nog foto’s gestuurd. Een opdracht die ik kreeg van mijn ex. Maar daarbij deed ik dan een briefje, of een cadeautje. Maar ik had (helaas) nog een stuk op mijn blog staan. Geschreven veel eerder, in pijn, en niet leuk voor mijn dochter. Vergeten dat het er stond en dat had ze gevonden in die tijd. Dus na het 1e bedankje dat ik kreeg voor de foto’s was het volgende of ik dat rotstuk van mijn blog wilde halen. Tja, dat was inderdaad niet handig van mij. Dus ik stuurde uitleg. Dat ik het had geschreven na die pijnlijke afwijzing in mijn vakantie. Maar ik kreeg geen sjoege meer. En die 2 pogingen, om weer contact te krijgen, en 2 x genegeerd te worden, doet zo enorm veel pijn. tmp_17742-j0255382643543441

Je beschermt jezelf. Bang voor meer pijn.

De 2e keer die mail, dat ik trots was. Dan probeer je om niets te verwachten. Maar je doet het toch. Je kijkt toch iedere dag in je mailbox. En elke keer als er niets is van haar, is het of je een beetje sterft. En als na een maand er nog niets is gekomen is het als een orkaan van emoties. Verdriet, pijn, misselijkheid, boosheid, verbazing, vragen in je hoofd. En uiteindelijk spijt dat je je hart weer op dat hakblok hebt gelegd. Voor de ander, open en bloot, om te vertrappen. En dan word ik boos. Op mezelf en op haar. Als ik dan terugdenk aan alles dat ik voor haar heb gedaan. Wat iedere ouder doet of zou moeten doen. Maar wat dus geen enkele waarde meer heeft nu. Voor haar niets. Dan vraag ik me af? Denkt ze nooit terug aan wie ik was, wat ik deed? Ik leefde voor haar. Mijn enige doel in mijn leven was haar een goede start geven. De beste start. Behoeden voor al het kwaad. Natuurlijk heb ik fouten gemaakt. Ik stond er alleen voor, de hele tijd. Uitleggen kan ik dit niet, zonder hetzelfde te doen als hij heeft gedaan, met modder gooien. Dus daar verlaag ik me niet toe. Maar ik was vaak gefrustreerd. Ik was ziek (crohn) en kon eigenlijk het huishouden en de opvoeding en alles eromheen niet aan, door die ziekte. Zo vaak pijn en ellende en idioot weinig energie. Maar dat stopte ik weg, zoveel mogelijk. ‘Ik heb crohn ik ben het niet!’, was zo’n kreet die ik maar volhield. Maar intussen had ik de grootst mogelijke moeite om alles te doen. En het moest ook nog eens perfect. Een schoon huis, een zorgzame lieve vrouw, liefdevolle moeder zijn, goede maaltijden, meehelpen op school en mezelf blijven ontwikkelen door cursussen. Ik deed het allemaal voor mijn gezin. Maar als het dan misging, dan kon ik daar niet mee omgaan, dus ik was ook de schreeuwende moeder. Niet altijd, vaak was ik gewoon gezellig en vrolijk, en deed ik leuke dingen voor en met mijn kind. Maar niet altijd. Soms sprong ik uit mijn vel en haar stoïcijnse houding was olie op het vuur. Heb ik fouten gemaakt? Jazeker. Ik had veel geduldiger moeten zijn. Haar veel meer zichzelf moeten laten zijn. Maar ik dacht dat ik moest motiveren. En misschien heeft ze wel juist daarom er met de pet naar gegooid. Het was toch nooit goed genoeg, zal ze hebben gedacht. Ik ben nu aan het invullen. Want ik weet het gewoon niet. Dat ik soms mezelf hoorde schreeuwen en ik me tegelijk rot schaamde maar het niet kon stoppen, dat weet ik wel. En zij natuurlijk ook. Maar daar tegenover was ik er altijd. En altijd bereid met haar overal naar toe te gaan. Elke schoolvakantie stond bol vd uitstapjes die ik had verzonnen. Naar de efteling, dierentuin, schaatsbaan, zwembad etc etc. En ik ben geen moeder die zegt; ga maar lekker spelen, en zelf op een stoel gaat zitten met een kop koffie. Nee, ik deed mee! Tikkertje op de schaatsbaan. Het kon niet gek genoeg. Knutselen, schilderen, alles kon! Ik kan deze lijst nog heel lang maken, maar ik heb gewoon mijn stinkende best gedaan. En toen wilde ik scheiden. Niet over 1 nacht ijs. Jarenlang heb ik erover gedacht en getwijfeld. Wat was het beste, voor ons allemaal. Eerst nog gewerkt aan de relatie. Maar ik kreeg geen medewerking. In het begin wel, maar later totaal niet. En mijn kind leed er ook onder. Die zag ik nog een keer weglopen, bij haar vader weg. Ze werd gek van zijn buien. Dus voor mezelf, maar ook echt voor haar. Gewacht tot ze haar schoolexamen had gedaan. En nooit, maar dan ook nooit gedacht dat ik haar zou kwijtraken.
Zij en haar vader, water en vuur. Maar nu toch 4 handen op 1 buik. Na alles wat er is gebeurd, heeft ze hem vergeven en mij niet.

Sinds die spaarzame mailtjes, niets meer. En wanneer heb ik haar het laatst gezien? Ik denk dat ze toen naar Brabant kwam. Zijn we naar het strandje gegaan. Heeft ze me nog proberen over te halen een jointje te roken, maar ik durfde niet te inhaleren. Ze lag in een deuk. Ze vond het een te gekke plek, mijn huis. Zo vlak bij de maas en een meer. 5 minuten fietsen van het strandje. Maar het was mijn laatste middag met mijn kind. Misschien wel voor altijd.

Is ze zo boos om dat verraden geheim? Of geeft ze me de schuld van alles dat er daarna misging? Dan heeft ze toch hulp gehad in haar beeldvorming. tmp_17742-domestic-terrorism2074813977
Een moeder die keer op keer wordt zwartgemaakt, zelf te ziek en te ver weg om actief een rol te spelen. En net genoeg geld om rond te komen maar geen extravagantie. En dat kon vader dubbel en dwars. Dus hoezeer hij haar ook heeft pijn gedaan, tot in het diepst van haar ziel. Hij is vergeven. Volgens mij moet ze lijden aan ptss. Als je vader je uit zijn huis gooit, zonder zich te bekommeren om je welzijn….hoe vergeet je ooit zoiets?
Hij heeft haar moedwillig laten verrekken. Letterlijk. Ze is zichzelf echt afschuwelijk tegengekomen die weken erna. Ik heb, met alles wat ik toen kon, alles gedaan om dat vreselijke leed te verzachten. Maar ik kon zo weinig. Alleen maar zeggen, ga daarheen, doe dit, doe dat, misschien kan dat helpen. En aanbieden mee te gaan. Of laten komen, bij mij, maar dat wilde ze niet. Haar verkering woonde daar en niet in Brabant, dus dat was de reden. En wilde ze werk zoeken, dan moest het ook daar. Dus heel praktisch.

.Het leven gaat door.

En nu? Nu ben ik al heel lang geen moeder meer. Zo voelt het. Terwijl je dondersgoed weet dat je dochter bestaat. Maar hoe ze er nu uitziet? Ik weet dan via via een paar dingetjes. Haar rijbewijs gehaald. Goed bezig met werkend leren. Maar of ze nog bij opa woont? Die man moet bijna 90 zijn.
Ik heb hem nooit kunnen bedanken voor alles wat hij voor haar heeft gedaan. Mijn ex-schoonvader. Maar ik ben hem enorm dankbaar! Hij heeft zoveel eerlijkheid en moreel besef in zijn donder, daar kan zijn zoon nog heel veel van leren.
Wat als….en dat is bijna zeker, wat als mijn ex haar zo heeft geïndoctrineerd dat ze uiteindelijk niet anders kon dan mij vaarwel zeggen? Wat als hij onze moeder/dochter relatie moedwillig heeft verpest? Mij zo vreselijk veel pijn gedaan, haar zo vreselijk beschadigd. Kan dat zomaar? Kan dat ongestraft?tmp_17742-images(3)1279220714 Dat mag niet onbestraft blijven. Maar ik sta compleet machteloos. Neem ik contact op, dan leg ik weer mijn hart op het hakblok. Ik kan dat niet meer aan. Ik kan geen afwijzing meer overleven. En wat als ze niet afwijst, maar haar vader blijft op haar inspelen, dan kan het nooit slagen. Ik kan dus niet anders dan afwachten. Lijdzaam wachten. En intussen doorgaan met mijn leven. Ik moet het wel opzij zetten, om te kunnen doorgaan. Overdag lukt het, zolang ik geen nieuws verneem. Maar ’s nachts komen de dromen. Die gaan gewoon door. En de herinneringen. Die mag ik houden. Die zijn van mij. Die neemt niemand me af. En mijn litteken, de keizersnee, die me er elke dag aan herinnert dat ik een kind op de wereld heb gezet. Een afwezig kind.
tmp_17742-donkerder21821103703

Hieronder nog wat typerende citaten van andere ouders uit de groep, om aan te geven hoe schrijnend het is;

Een vrouw schrijft; Lieve mensen wat fijn aan de ene kant te kunnen lezen dat er veel meer ouders zijn die hetzelfde mee maken, de pijn en verdriet is ongelooflijk enorm aan de andere kant de hoop die we ons op staan houd is er ook. Ik kan met jullie iets delen, wees lief heel lief voor jezelf hou heel veel van jou zelf, en verspreid de liefde via de goddelijk energie aan je kinderen het zal nooit zijn zoals we ooit voor ogen hebben gehad en gezien, de rust vinden in jezelf zal je kinderen ook helpen rust te vinden in hun hart om ooit te begrijpen en ooit te durven terug te keren. heel veel liefde voor jullie!

Waarop iemand anders reageert ; Zoo moeilijk om lief voor mezelf te zijn als ik niet weet wat voor monster er in mij schuilt waardoor ik zo afgewezen wordt … doe zo mijn best, maar vannacht weeeeer gedroomd dat we contact hadden..en dan wakker worden in deze nachtmerrie! Eer zijn inmiddels wel veel meer dagen dat het me goed gaat, – na 7 jaar twee kleinkinderen verder, een verhuizing – via via allemaal – maar je komt er nooit los van. het maakt me kapot… dus veel herkenning hier..

En een vader geeft raad; Een gouden tip, laat je leven niet kapot maken door het verdriet, ikzelf wordt sterker door het loslaten, maar mijn vader hart is gebroken en leef verder in de stille hoop, maar strijden doe ik in Ouderverstoting, want dat is het. Ooit zal de straf van de ex. bestraft worden, en loontje komt om zijn boontje. Geloof in jezelf, blijf het doen in positiviteit en geloof me maar. Het lukt, ook al is er het gemis van mijn 3 kinderen, bijna 4 jaar. Sterkte aan zovelen.

Een andere vader benoemt zijn pijn; Als mijn dochter in het openbaar haar plus-papa bejubeld en toont hoeveel respect ze heeft voor hem en nog geen enkele mail heeft beantwoord naar mij doet dit pijn, veel pijn….

En dit zegt een deskundige over het fenomeen ouderverstoting; Ouderverstoting komt in de regel doordat de andere partner niet in staat is om de kinderen het contact met de ouder te gunnen en zich daarvoor in te zetten. Meestal ligt daar ernstige psychiatrische problematiek onder. Dan worden de kinderen ‘narcistisch bezet’ door de andere ouder. De kinderen zijn er zelf van overtuigd dat het hun eigen keuze is ( en zien het als volkomen terecht) dat ze de verstoten ouder niet zien. Moeders die ervoor zorgen dat hun kind de vader niet meer ziet, hebben vaak een (niet gediagnostiseerde) borderline stoornis, vaders die moeders buitensluiten, hebben vaak een (niet gediagnostiseerde) narcistische stoornis. Jan Storms zou zowel de verstotende vader als de verstotende moeder diagnostiseren als psychopaten. De ouder die verstoten wordt staat machteloos. En aangezien we tegenwoordig een probleem hebben met het erkennen van machteloosheid, vindt het slachtoffer vaak onvoldoende steun.

Kortom, een gevolg van een echtscheiding waar je niet op rekent maar wat een heleboel slachtoffers kent!

4 reacties leave one →
  1. Tanja Vrugteveen permalink
    april 2, 2015 4:56 pm

    Wat nog erger is, voor een kind, dat oma haar inpikt en beide ouders zwart maakt, de moeder ( ik dus) net iets meer dan vader, omdat moeder de bedreiging vormt, die kan de kinderen weghalen bij haar. En JB denkt dat ze in t belang van mijn meiden doet. t Is vechten tegen de bierkaai. De oudste, bijna 13, ben ik al kwijt, die wil daar blijven, en nu ze weten dat ik voor mijn kleine meid ga, bijna 8, zal t niet lang duren of ze hebben haar ook zover, dat ze niets meer van me wil weten. Ze geven de oudste de keus, dat kind komt toch gigantisch in de knel, later als ze alles snapt?

  2. juni 3, 2015 10:27 pm

    Heftig verhaal, je hebt een zware tijd achter de rug. Misschien kan deze quote steun bieden: “Happiness is like a butterfly; the more you chase it, the more it will elude you, but if you turn your attention to other things, it will come and sit softly on your shoulder.”

    • juni 3, 2015 11:10 pm

      Dank je wel. Misschien wel. Ik zal eens kijken naar andere dingen. Hoogste tijd! Wie weet komt het vlindertje dan vanzelf. Heel lief van je.

Trackbacks

  1. Ouders die hun kind niet meer zien | hartopdetong

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: